ตอนที่ 15 ถึงเวลาที่ตกลงกันไว้แล้ว

เสิ่นเฉียวตอนนี้ยังไม่อยากกลับตระกูลเย่ เธอเอ้อระเหยอยู่กับหานเส่โยวจนถึงค่ำกว่าจะกลับไป

ระหว่างทางเธอก็ยังคิด พอถึงแล้วเธอจะรีบอาบน้ำก่อน หลังจากนั้นจะรีบเข้าไปขดตัวนอนในผ้าห่ม พอปิดไฟปุ๊บ เย่โม่เซินก็คงไม่น่าจะลากเธอออกมาจากผ้าห่มหรอก

แต่ว่าเสิ่นเฉียวคิดไม่ถึงว่า

ตอนที่ 16 ผมบอกว่าให้ปล่อยเธอซะ

เย่โม่เซินไม่ได้คิดจะเอามาใส่ใจ เขายังคิดว่าเธอคงจะเสแสร้งแกล้งทำไปอย่างนั้น จึงได้แต่หัวเราะเยาะ

“แกล้งทำเป็นน่าสมเพชแบบนี้ผมไม่ซื้อหรอกนะ”

ร่างที่ล้มลงกับพื้นนั้นไม่ไหวติงเลยสักนิด

เย่โม่เซินขมวดคิ้ว

“เล่นเกมส์พอรึยัง”

คนไม่ไหวติงเลยสักนิด เย่โม่เซินหรี่ตาลงเพ่งเล็ก

ตอนที่ 17 คุณว่าใครป่าเถื่อน

เซียวซู่ติดตามเย่โม่เซินมาเป็นเวลานานแล้ว การกระทำของเย่โม่เซินเมื่อครู่นั่นมันทำให้เห็นได้ชัดเลยว่า…

เขาไม่กล้าคาดเดาอะไรทั้งนั้น แต่ว่ามีบางเรื่องที่ควรหรือไม่ควรทำนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองพอจะคาดการณ์เอาได้

เย่โม่เซินจ้องเสิ่นเฉียวอยู่เป็นเวลานาน จนในที่สุดก็เกิดการตอบส