บทที่ 146

ตอนที่ 146 ปล่อยฉันกับลูกไป

เมื่อพูดจบ มือของเย่โม่เซินก็ฉีกชุดนอนที่เธอเพิ่งใส่อย่างรุนแรง

“ว๊าย!” เสิ่นเฉียวอุทานออกมา ร่างเล็กของเธอสั่นเทาไม่หยุดอยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยความกลัว สายตามองตามมือของเย่โม่เซินที่เริ่มเคลื่อนไปตามร่างกายของเธอ เธอนึกถึงวันที่มืดมิดเมื่อเช้าและมันยังคงปวดร

บทที่ 147

ตอนที่ 147 เขาคือคนคนนั้นจริงหรือเปล่า

ในร้านอาหารเช้า

เหมือนว่าเย่หลิ่นหานจะมาร้านนี้เป็นประจำ เมื่อเข้าร้านมาเถ้าแก่เนี้ยเป็นฝ่ายทักทายเขา

“ร้านอาหารเช้าร้านนี้ดังมากในละแวกนี้ เพราะใช้วัตถุดิบสด แล้วก็มีหลายอย่าง นี่เมนู เธอเลือกสิจะกินอะไร”

หลังจากที่เย่หลิ่นหานพาเธอเดินเข้าไปในร้

บทที่ 148

ตอนที่ 148 สุดท้ายพวกเธอเป็นอะไรกัน

การกระทำของเธอทำให้เย่หลิ่นหานงงเล็กน้อย เขานิ่งไปแวบหนึ่งก่อนจะวิ่งลงรถตามไป

“น้องสะใภ้?”

เย่หลิ่นหานยืนขวางเธอและมองเธอด้วยความไม่เข้าใจ “เป็นอะไรไป?”

เสิ่นเฉียวพูดกับเขาด้วยสีหน้าแย่ “พี่ใหญ่ จากตรงนี้ไปไม่ไกลจากบริษัทเท่าไหร่ เดี๋ยวฉันเดินไปเองไ