บทที่ 182

คุณชายสามเย่หึงแล้ว คนบางคนต้องแย่แน่ (3)

เย่ อเฉินไม่ตอบคําถามเขา แต่กลับรีบลงไปยังด้านล่าง ทันที คุณชายห้าฉิงเบิกตาโพลง พี่สามลงไปด้านล่างแล้ว มีเรื่องสนุกแล้วล่ะสิ

ด้านล่างตึก เสียงคนซุบซิบนินทาไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง

“ฉันรู้สึกว่าเย่อหยุ่นานน่าจะอยากกลับไปกินน้ำพริก ถ้วยเก่านะ

บทที่ 183

บทที่183

บทที่ 183

คุณชายสามเย่หึงแล้ว คนบางคนต้องแย่แน่ (4)

คุณชายห้าฉิงพ่นลมออกจากมุมปากอย่างแรง เขาไม่ได้ ตาบอดไปใช่ไหม เป็นลั่วฉิงหลบพี่สาม แล้วไปหาเย่อหย่ นานเนี่ยนะ

ไม่ เขาไม่ได้ตาบอด เป็นเวินลั่วฉิงต่างหากที่ตาบอดไป แล้ว ใช่ ต้องใช่แน่ ๆ

“เรียกฉันทำไม” เป็นลั่วฉิงนั่งลงบนเก้าอี้ขาสูง ปรายตา