บทที่ 315 ต้องจ่ายคืนเสมอเมื่อออกมาใช้ชีวิตข้างนอก คุณชายสามเย่ (7)

เย่ซือเฉินออกจากห้องและเลี้ยวซ้าย เขาเพียงแค่ก้าว เพียงก้าวเดียวและหยุดอีกครั้ง มุมปากของเขาเม้มเล็ก น้อย จากนั้นเขาก็ไปที่ห้องทางขวา

ห้องพักที่เลขาหลี่จองไว้อยู่ติดกัน แต่ห้องที่อยู่ติดกันทั้ง สามห้องบนชั้นนี้เป็นห้องชุดประธา

บทที่ 316 คุณชายสามเย่ทำทุกวิธีการจริงๆ

“ดังนั้นท่านประธานให้ผู้ช่วยเวินกลับห้องไปพักผ่อน เถอะครับ” อย่างไรก็ตามแต่เลขาหลีก็ยังคงพูดค่าพูด ของตกเองจนจบ

ไม่ใช่ว่าเลขาหลี่เป็นคนกล้าหาญ ไม่เกรงกลัวสิ่งใดๆ แต่ ในขณะนี้เลขาหลีตกใจจนสมองหยุดทํางานและหยุดคิด ไปชั่วขณะ และนั่นคือสิ่งที่เขาพูดโดยไม่รู้

บทที่ 317 คุณชายสามเย่ทำทุกวิธีการจริงๆ (2)

“เอามันออก” แต่เย่ซือเฉินก็ไม่ได้ให้เวลาเธอคิดมากเกิน ไป

เงินลั่วฉิงจึงต้องถือสมุดเล่มเล็กออกมา หลังจากนั้นก็เห็นสีของสมุดเล่มเล็ก ๆ เป็นสีแดง

สมุดเล่มแดงนั้นมีไม่มาก แล้วเล่มขนาดนี้?

เวินลั่วฉิงไม่ได้โง่ ตรงกันข้ามเธอฉลาดมาก แม้ว่าเธอจะ หยิบออ