บทที่310

คุณชายสามเย่ เคยทำอะไรไว้สักวันหนึ่งก็ ต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ (2)

ตกใจจนลืมสิ่งที่ต้องการจะพูด น่าจะเป็นครั้งแรกใน ชีวิตของคุณชายสามเป

แต่เธอเป็นสะใภ้บ้านเขา คุณชายสามเย่รู้สึกว่าไม่น่า อายอะไรเลย

ในขณะนี้ เวินลั่วฉิงยิ้มได้ยิ่งสดใสขึ้น ยิ่งดูมีราศีขึ้น เขา ก็ยิ่งมีความรู้สึกกลัว

บทที่ 311 ต้องจ่ายคืนเสมอเมื่อออกมาใช้ชีวิตข้างนอก คุณชายสามเย่ (3)

เธอบอกว่าเขาตาบอด ถึงขนาดบอกว่าเขาแยกแยะไม่ ออก เขาจะไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเธอ แต่เธอดันบอกว่า เขาไร้ประโยชน์?

เขามีประโยชน์หรือไม่ เธอไม่รู้หรอกเหรอ? เธอพูดคำนี้ ออกมาไม่ขัดต่อความรู้สึกบ้างหรือไง?

จูบของเย่ซือเฉินนั้นดุเดือ

บทที่ 312 ต้องจ่ายคืนเสมอเมื่อออกมาใช้ชีวิตข้างนอก คุณชายสามเย่ (4)

เมื่อตอนที่เธออยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เธอได้ย้ายไป เรียนที่โรงเรียนของหลิวหยิงตอนนั้นไม่มีใครอยากร่วม โต๊ะกับเธอ แต่แล้ว หลิวหยิงก็ขอนั่งกับเธอ

จากนั้นตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 จนถึงมัธยมศึกษา ตอนต้นปีที่ 2 พวกเธอก็เป็นเพ