บทที่ 91 เรียกผมว่าแดดดี๊

“วู้ววู้ว แดดดี๊กับม๋ามี๊ไม่ชอบลูกเลยใช่ไหม”กวินยื่นมือที่มีเนื้ออ้วนๆจับแก้วไว้ สภาพนี้ใครดูแล้วก็รู้สึกเอ็นดู

ทาวัตเห็นกวินร้องไห้ก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะปลอบยังไง ได้แต่พูดว่า “เป็นไปได้ไง แดดดี๊ชอบลูกที่สุดเลย ลูกอย่าร้องไห้เลยนะครับ”

บทที่ 92 ข้อตกลงสามข้อ

กวินได้แต่เงยหน้ามองเขา รู้สึกได้ลึกๆกับความสูงของเขา

เหมือนรู้ความคิดของกวิน เอฟรีบนั่งลงทันที สบตาเขา “คุณชายน้อย ผู้หญิงคนนั้นหายไปครับ”

วาดฝันหายไป？ กวินหรี่ตา ขนาดนี้เธอยังหนีไปได้ แบล็คหลังผู้หญิงคนนี้ต้องมีคนคอยช่วยแน่ๆ

“หาเ

บทที่ 93 ทั้งสั้นทั้งเล็กตาไม่ถึง

โง่จะตาย!

เธอหายใจเข้าลึกๆหนึ่งที พยายามให้ตนเองสงบอารมณ์ สู้แรงไม่ไหว ก็สู้ความสงบละกัน “ได้ วันนี้คุณนอนโซฟาฉันนอนเตียง ไม่มีปัญหาใช่ไหม?”

“มี”ทาวัตตอบ นำกุญแจวางไว้บนโต๊ะ

“อะไรนะ