บทที่ 86 พ่อแท้ๆ ปะทะ พ่อบุญธรรม

ใบหน้าที่สดใสไร้เมคอัพ ดวงตาที่ทั้งกลมทั้งสดใส คู่กันกับใบหน้าเล็กๆละเมียดละไมคล้ายฝ่ามือ แสดงให้เห็นถึงจิตวิญญาณที่น่ารักของวรินทร

“วริน ทางนี้” ประภาพกวักมือเรียกเธอให้มาหา ใบหน้าที่สดใสราวกับสายลมในฤดูร้อนทำให้คนที่มองเห็นก็อดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้ม

บทที่ 87 ไม่ต้องพูดแล้ว จูบฉัน

ทาวัตต้องตั้งใจพูดออกมาแน่ๆ！

ประภาพถึงจะมีสายตาที่เข้มคม แต่ก็ยิ้มให้กับวรินทร หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบกระดูกหมูไปวางไว้ในชามของวรินทร “วริน คุณชอบกินนี่”

พูดวรินอีกละ

ทาวัตไม่อาจมองหน้า นี่ยังจะมาเรียกวรินอีกหรอ

เขาหยิบตะเกีย

บทที่ 88 แผนการรบ

“ผมหรอ? คุณน่ะแอบหนีผมไปต่างประเทศ บัญชีแค้นนี้ผมยังไม่คิดจะชำระเลยนะ แล้วทำไม ตอนนี้ถึงรีบมาหาผมเพื่อรอชำระแค้นล่ะ?” เขาเอามือไปยกคางของวรินทรขึ้นมา แล้วพูดให้เธอหันมาดูตัวเอง เริ่มมีรอยยิ้มอันชั่วร้ายออกมา พร้อมด้วยน้ำเสียงที่ขี้เกียจ เหมือนกับแมวที่หยิ่งผยอง

ที่พูดว