บทที่ 76 คนลักพาตัว

ที่นี้มืดมาก มองไม่ชัดว่ารอบๆเป็นอะไร อากาศมีกลิ่นน้ำหอมที่เข้มข้น พื้นนิ่มมาก รู้สึกเสมือนปูผ้าขนแกะไว้

วรินทรหมุนตาขาว คนลักพาตัวนี้ก็มีรสนิยมเหมือนกกันนะ

……เดี๋ยวๆ คนลักพาตัว？

วรินทรนึกขึ้นได้อย่างกระทันหัน ใบหน้านั้นที่ตนมึน

บทที่ 77 เอาวาดฝันไปซ่อนไว้ไหน

“ไม่ ไม่มีอะไร！ลงไปตอนนี้แหละ！”วาดฝันวุ่นวาย ดูท่าแล้วไม่ได้บอกชยุตกับณัฐพิชาไว้อย่างที่คิด รีบยืนขึ้น

“รอฉันกลับมาแกเจอดีแน่！”ก่อนที่วาดฝันจะไปก็ถีบวรินทรไปหนึ่งที แล้วเดินไปอย่างเชิด

ปิดประตู แต่วาดฝันกลับลืมปิดไฟ

วรินทรที่น

บทที่78 รับรองว่าไม่ทำร้ายเธอแม้แต่เสี้ยวเดียว

กวินได้ยินประโยคนั้นจากทาวัต “วรินทรของผม”ปิดปากเล็กๆไว้ หัวเราะแบบเอ๋อๆ เขี้ยวลากดิน

เท่าที่ดู ในใจของแดดดี๊ ม๋ามี๊เป็นคนของเขาตั้งนานแล้ว

ไม่แน่เร็วๆนี้เขาอาจจะมีน้องสาวอีกคนแล้วก็ได้

ชยุตขึ้นมาก็ได้ยินทาว