บทที่ 47 ผู้ชายของเธอ

“พอ? จะให้พอได้อย่างไรกัน?” วรินทรยิ้มเยาะเหมือนนางร้าย จากนั้นก็เตะโต๊ะที่วาดฝันสั่งทำเป็นพิเศษให้กลิ้งไปในกองโคลนอีกสองสามตลบจนเป็นรอยเต็มไปหมด

วาดฝันฮึดฮัด หญิงสาวก้าวเท้าไปทางวรินทรอย่างรวดเร็วโดนไม่สนว่าพื้นโคลนจะทำให้เท้าเธอสกปรกไปแค่ไหนอีกแล

บทที่ 48 ฉันจะฆ่าพวกแก

ของอย่างวรินทรน่ะหรือจะกลัวหนู? ถ้ากลัวหนูอย่ามาเรียกเธอว่าวรินทรเลย

“คุณผู้หญิงคะ ในบ้านมีหนูน้อยมาก ดิฉันจับมาได้แค่สี่ตัวเองค่ะ” ไม่นานพวกสาวใช้ก็จับหนูยัดใส่กรงมาให้ณัฐพิชาดู

เมื่อหญิงวัยกลางคนเห็นเจ้าหนูสีดำๆสกปรกก็เกือบหลุดกรี้ดออกมา

บทที่ 49 ใครอนุญาตให้พวกเธอเข้าไป!

“คุณจะไปไหนครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ บ้านฉันอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกล” วรินทรส่ายหน้า เธอกับผู้ชายคนนี้ไม่ได้รู้จักกันสักหน่อยแล้วเขาจะให้เธอ

ขึ้นรถเขาเนี่ยนะ อย่างที่กวินเคยบอกว่ามามี้ของเขาไม่ใช่คนที่จะขึ้นรถใครง่ายๆ

“