บทที่ 367ต้องช่วยชีวิตเค้าให้ได้

องกวินไว้ “แม่จะต้องไม่เป็นอะไรลูกเธอจะทิ้งเราสองคนไว้ได้ยังไงกัน”

ไม่แน่ใจวาเป็นการปลอบตัวเองหรือว่าปลอบกวินกันแน่

เสียงของเค้าทุัมลงและแตกพร่า มึงใหญ่ๆลูบลงที่ตัวของลูกชายอย่างแผ่วเบา ค่อยๆโอบกอดกวินเองเรียนรู้การกระทำของเค้าเลยค่อยๆกอดตอบพ่อเค้ากลับ

บทที่368 พลาดกันครั้งแล้วครั้งเล่า

นามสกุลเดียวกัน ชื่อยังคล้องกันหากไม่ใช่เพราะตระกูลศรีภักดีถูกล้มล้างองค์กรที่น่ากลัวนั้นแต่แรก ก็คงจะไม่มีคนใช้ชื่อพรรค์นี้อีก

“พ่อรู้เรื่องเฟิร์นได้ยังไง?” กวินรู้สึกระทึกใจ ถามด้วยความสงสัย

หลังจากเอตกใจก็กลับมาครุ่นคิด เขาเคยไปอยู่ประเทศซีช่ว

บทที่ 369 สิบนาทีก็พอแล้ว

เด็กผู้ชายคนหนึ่งอายุราวๆ 7-8 ขวบ หลบอยู่หลังต้นไม้ แอบมองวรินทรนั่งอยู่บนชิงช้ากับแม่ของเขา

ถึงแม้ว่าตอนนั้นเฟิร์นจะยังเด็ก แต่จากตัวเขาสามารถมองออกได้ว่า ลมหายใจอุ่นที่หายใจออกมาถี่ๆนั้นการกระทำที่รุนแรงแฝงความอ่อนโยนบนตัวเขานั้น แทรกซึมเข้ามาในตัว และหลอมรวมกัน