บทที่31 ตกปลาสองร้อยห้าสิบตัว

คนคนนี้ใส่เสื้อสีดำทั้งตัว ใบหน้าของเขาที่สวมใส่แว่นกันแดดทำให้ปิดบังใบหน้าเกือบครึ่ง แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเธอก็ยังสัมผัสถึงความเย็นชาจากคนตรงหน้าได้อยู่ดีอีกทั้งบรรยากาศรอบๆตัวของเขาพาลให้คนที่อยู่ใกล้รู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก

แค่เห็นแวบแรกวรินทรก็รู้ทันทีว

บทที่ 32 ไม่ต้องขอบคุณฉันนะคะ

เวลาที่คนเราตั้งใจทำอะไรมากๆเข้าก็มักจะละเลยอะไรบางอย่างไป อย่างเช่นเวลานี้เป็นต้น

“พวกคุณนี่ไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ผมยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแต่ไม่มีใครมองเห็นผมเลยสักคน” น้ำเสียงเล็กๆที่ดังมาจากทาง

ด้านหลังทำให้ทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือกรีบห

บทที่ 33 ยั่วยวนท่านประธาน

“วรินทร มีบางเรื่องฉันไม่รู้ว่าควรจะบอกเธอหรือเปล่า” อิงดาวเดินเข้ามากระซิบกับเธอเสียงเบา “สองวันมานี้...”

วรินทรนึกไม่ถึงว่าเรื่องที่ทาวัตพาเธอกลับไปที่คฤหาสน์ส่วนตัวจะหลุดออกไปทำให้ทั่วทั้ง CR กรุ๊ปทำให้ทุกคนในบริษัทเกิดความโกลาหลขึ้นมา แม้ว่าในเรื่อง