บทที่ 300เป็นคนเก็บความรู้สึก

เขาเป็นผู้ชายที่ชอบเก็บความรู้สึก บางครั้งเธอเองก็ดูไม่ออกด้วยซ้ำว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ก่อนนี้เธอเคยคิดเสมอว่าเธอรู้จักเขาจนทะลุปรุโปร่ง จนมาถึงตอนนี้เธอถึงได้รู้ว่า เธอไม่รู้จักเขาเลยสักนิด

"หม่ามี๊ คุณตาคงไม่บังคับให้ป่ะป๊าไปจากพวกเราใช่มั๊ยฮะ ？"กวินก

บทที่ 301 ทาวัต ฉันเป็นทุกข์

จ้องเขม็งใส่ทันทีวรินทรก็รู้สึกว่าไม่ได้มีประโยชน์ สูญเสียความมั่นใจฉับพลันทั้งร่างทิ้งตัวลงมาข้างหลังยังเตียงนุ่มๆ รู้สึกเป็นทุกข์เหมือนปลาใกล้ตาย

“ทาวัต ฉันเป็นทุกข์” เธออ้าปากพร้อมแสดงสีหน้า ‘ฉันไม่อยากมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว’

ทาวัตหยุดพลิกหนังสือ วางห

บทที่ 302 คุณพ่อแกล้งลูก

กวินหัวเราะฮ่าๆ ยังพอใจไม่สุดก็ถูกทาวัตคว้าเข้าที่คอเสื้อทันที ทั้งร่างถูกหิ้วขึ้นมา ขาเล็กของกวินลอยกลางอากาศ ร่างเล็กดิ้นโครมครามสองสามที

“พ่อ พ่อจะทำอะไร?” กวินทำสีหน้าเจ็บปวด ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้เขาไม่มาเคาะประตูหรอก

ทาวัตมองใบหน้าเจ็บปวดน่าขำขันด้วยควา