บทที่ 190

จำการสาธิตเมื่อสักครู่ได้ใช่มั๊ย

ตึกๆ ตึกๆ

การเต้นของหัวใจนั้นดังขึ้นมา ทำให้วรินทรอดที่จะไม่สนใจไม่ได้

วรินทรกุมหน้าอก ทำไมช่วงนี้หัวใจถึงเต้นแรงขณะนี้ หัวใจมีปัญหาหรอ?

ทาวัตเห็นการกระทำเล็กๆของวรินทรแบบเงียบๆ ก็เริ่มยิ้มที่มุมปาก ก็เริ่มมีแผนในใจขึ้นมา

เขารู

บทที่ 191

มันคงเป็นความหลงใหล

เมื่อเขียนจนเสร็จ วรินทร ก็วางปากกาแล้วจ้องมองไปที่กระดาษ เธอท่าทางภูมิใจกับผลงานของตัวเองมาก

แตกต่างจาก ทาวัต ที่ทำสีหน้าไม่พอใจ เพราะสิ่งที่เธอเขียนนั้นห่างไกลจากต้นฉบับเป็นอย่างมาก

ทาวัตจับมือเล็กๆของเธออีกครั้ง แล้วสอนวิธีเขียนใหม่

“จำได้ยัง?

บทที่ 192

ฉันชอบ ทาวัต เข้าให้แล้ว

/

ประโยคที่แปลเปลี่ยนจากความคิดเป็นคำพูด ก็เหมือนกับคำสาปที่ดังอยู่ในหัวของเธอ

เธอชอบ ทาวัต เข้าให้แล้ว?

เธอชอบ ทาวัต เข้าให้แล้ว?

วรินทร ถูกประโยคนี้ กลืนกินเข้าไป ใจเธอเต้นแรง แค่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของ ทาวัต เธอก็อยากวิ่งหนีไปไกลๆ

แต่