บทที่ 176 ทำไมพ่อของเรายังไม่ฟื้นอีก

เฮ้อ หรือจริง ๆ แล้วทั้งหมดเป็นเพราะว่าเธอใจดีเกินไป

ถ้าทาวัตฟื้นขึ้นมาตอนนี้และเห็นวรินทรในสภาพนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะร้องไห้หรือหัวเราะ

ถึงทาวัตยังไม่ฟื้น แต่ก็ยังรู้สึกตัวอย่างชัดเจน เขารู้สึกถึงมือเล็ก ๆ ที่ลูบบนร่างของเขาในขณะเดียวก

บทที่ 177 ไม่ใช่เวลานี้

พี่ชายฉันทำเพื่อลูกเธอถึงได้มีสภาพแบบนี้วรินทรไม่ดูแลพี่ชายของเธอแล้วยังจะทิ้งไปอีก เนรคุณจริง!

ทีนาร์หมายหัววรินทรไว้ในใจ ก่อนวางตระกร้าผลไม้ไว้บนโต๊ะข้าง ๆ

“ใช่แล้ว!” อยู่ ๆ ทีนาร์ก็คิดได้ว่า เมื่อไม่มีวรินทร เธอก็สามารถเรียกธารีให้มาดูแลพี่ชายข

บทที่ 178 ถูกหมูขุดกินไปแล้ว

เท่าที่จำได้ วรินทรแทบจะไม่เคยโกรธใคร

มักมองโลกในแง่ดีและมีความสุขอยู่เสมอ บางครั้งก็เย็นชากับคนอื่น แต่ที่โกรธแบบนี้ถือได้ว่าน้อยมาก

เมื่อวรินทรรู้ว่าปลายสายเป็นประภาพ ความโกรธที่อัดแน่นในใจก็ลดน้อยลง พยายามปรับให้เสียงของตัวเองราบเรียบขึ้น อย