บทที่ 174 พ่อ....เจ็บไหม

มาถึงเวลานี้ชายชุดดำก็ไม่มีทางเชื่อได้อีกแล้วว่ากวินจะเป็นคนที่ไร้พิษสงอย่างที่คิดเอาไว้

“อย่าพูดมาก รีบลงมือเถอะ” ชายชุดดำพูดด้วยเสียงเย็นชาพร้อมทั้งหยิบปืนออกมาถือไว้ในมือเพื่อเตรียมยิงออกไป ด้านกวินก็เลือกที่จะปิดปากของตนให้สนิท เขามองไปที่ชายชุดดำที่พูดเหมือนกับ

บทที่ 175 ดูแลทาวัต

วรินทรมองไปที่ไฟหน้าห้องผ่าตัดด้วยความกระวนกระวายแกมงงงวย เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหันจนเธอทำอะไรไม่ถูก ตอนแรกก็กวินโดนลักพาตัว ต่อมาก็ทาวัตถูกยิงได้รับบาดเจ็บ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ทำให้สมองของเธอรวนไปหมด

วรินทรเดินไปเข้าห้องน้ำ หญิงสาวเดินอยู่คนเดียวตามทางเดิ

บทที่ 176 ทำไมพ่อของเรายังไม่ฟื้นอีก

เฮ้อ หรือจริง ๆ แล้วทั้งหมดเป็นเพราะว่าเธอใจดีเกินไป

ถ้าทาวัตฟื้นขึ้นมาตอนนี้และเห็นวรินทรในสภาพนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะร้องไห้หรือหัวเราะ

ถึงทาวัตยังไม่ฟื้น แต่ก็ยังรู้สึกตัวอย่างชัดเจน เขารู้สึกถึงมือเล็ก ๆ ที่ลูบบนร่างของเขาในขณะเดียวก