บทที่ 135 ยังต้องเรียนรู้อะไรอีกเยอะ

เเต่สิ่งที่ได้ยินนี้ ทำไมกลับรู้สึกเหมือนว่าเธอกำลังบอกเป็นนัยๆ ว่าวรินทรไม่ใช่เเขกคนสำคัญ

วรินทรยิ้มๆที่มุมปาก ครั้งนี้เธอแสดงได้แนบเนียนไม่มีตำหนิ ส่งยิ้มหวานให้เธอ " คงต้องเปลี่ยนเสื้อน่ะค่ะ คุณธารีค่อยๆทานนะคะ ฉันไปแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมาค่ะ "

บทที่ 136 เจ้าชายขี่ม้าขาว

กวินยืนงงไปชั่วขณะหนึ่ง แต่ก็ไม่ได้มีเสียงร้องเล็ดลอดออกมา ได้เเต่ยืนมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า

" ผีอ่ะ ！" ยังไม่ทันให้กวินได้ร้องบ้างเลย หญิงผู้นั้นก็รีบหันกลับไปวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างเร็ว จนเกือบจะตกบันได

อะไรนะ ？เขาเนี่ยนะผี ?

กวินมองตามขึ้นไปตรงบ

บทที่ 137 มุ่งมั่นไม่ย่อท้อ

ทาวัตกับกวินไม่ยอมปลุกวรินทร เเต่สองพ่อลูกพากันเดินลงไปกินอาหารเช้าข้างล่าง

" ป่ะป๊า หม่ามี๊ชอบขี้เกียจ ป่ะป๊าอย่าถือสาหม่ามี๊เลยนะ " กวินสะพายกระเป๋าเดินลงมาข้างล่างกับทาวัต บทที่เห็นวรินทรกำลังนอนหลับลึกอยู่อย่างงั้น ก็ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า ต่อใ