บทที่ 127 พี่ชาย ฉันกลับมาแล้ว

เอาคัตเตอร์บัตออกมาจากถุงไม่กี่อัน ทาวัตนั่งอยู่บนเตียง ระยะค่อนข้างที่จะใกล้วรินทร ก็กำลังจะไปดึงเสื้อส่วนหัวไหล่ของเธอ

“เดี๋ยวก่อน ฉันเอง”วรินทรรีบจับเสื้อของตนไว้ทันที น้ำเสียงอ่อนหวาน มีความรู้สึกอายนิดหน่อย

เธอมองหน้าทาวัตท่าทางรอเธอถอด

บทที่ 128 อย่ามาหน้าด้านอยู่ที่นี้

“นี้เธอพูดเองนะ！พอถึงเวลาอย่ามาหน้าด้านอยู่ที่นี้ละกัน！”ทีนาร์ได้ผลที่ตนเองอยากได้ เห้อะใส่เธอดังๆ หันตัวจากไป

วรินทรมองล่าง มองความรู้สึกข้างในไม่ออก แต่ว่าไม่ยากที่จะสัมผัสได้ ความหนาวเย็นบนตัวเธอ

เธอคิดว่าตนเองสามารถดูแลรักษาหัวใจข

บทที่ 129 คุณวิ่งไปตามเธอเถอะ

วรินทรสีหน้าเฉยชาแล้ววางแก้วคริสตัลบนมือลง มองทีนาร์ที่ขนาดหลังยังมีความโมโหไปทีหนึ่ง คิดอยู่ในใจว่าถ้าโยนไฟเข้าไปบนนั้นก็สามารถลุกร้อนแรงจนเป็นหลุมได้เลยอะ

ที่จริงบทที่เผชิญหน้ากับทีนาร์ วรินทรก็ใจเย็นและสงบอารมณ์ถึงขั้นสูงสุดแล้ว นอกจากตอนแรกๆที่เจอ