บทที่85 เขามารับคน

ชวนีอยู่ภายใต้การประคองของตรีวิทย์เดินไปทางหน้าประตูโถงใหญ่แล้ว พนักงานเปิดประตูใหญ่แล้วก็ปิด

ด้านหลังกลิ่นอายที่คึกคักนั้นถูกกั้นไว้ทันทีแล้ว ในระเบียงทางเดินกลับเงียบสงบมาก ใบหน้าเล็กของชวนีแดงๆ แม้แต่การหายใจก็หอบขึ้นมาแล้ว เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะยืนตรงแล้วจริงๆ ดัง

บทที่86 ยึดครองอาณาจักรของเขา

น้อยมากที่เขาจะมีช่วงเวลาที่ไม่รู้จะร้องไห้หรือหัวเราะดี เวลานี้ในที่สุดเขาก็สัมผัสถึงอารมณ์อย่างนั้นแล้ว

สภาพมึนเมาของผู้หญิงคนนี้ดูไม่ได้อย่างยิ่ง ผมยาวยุ่งเหมือนหญ้าปกคลุมหน้าเธออยู่ หลับเป็นตายเหมือนหมู

ปวัตรนึกถึงกลิ่นเหล้าบนตัวเธอ ก็รู้สึก

บทที่87 ถูกคุกคามแล้ว

เช้าตรู่

อาการปวดหัวที่เมาค้างทำให้เธออดลืมตาตื่นขึ้นมาจากในฝันที่พัวพันไว้ไม่ได้ แสงนอกหน้าต่างที่แยงตาทำให้ตาของเธอลืม ได้ครึ่งเดียว แล้วรีบปิดแน่นอีกทันที แต่ทว่าเธอนึกอะไรได้บางอย่าง ไม่สนใจแสงแดดส่องตา ก็รีบเปิดตาอยากร้อนรนแล้ว

ตกใจ!

ผ้าม่านน