บทที่67 เขายังหิวอยู่

“หม่ามี้ การแสดงบนเวทีของหม่ามี้ต้องแต่งชุดสวยมากๆ ใช่มั้ยฮะ” เจ้าหนูน้อยถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

ชวนีหัวเราะไปสักพัก “แน่นอนว่าต้องแต่งหน้าสักหน่อยอยู่แล้วจ้ะ! อยู่บนเวที!”

“หม่ามี้ฮะ หม่ามี้ต้องแต่งสวยๆ เลยนะฮะ ผมกับแดดดี้จะไปดูหม่ามี้ฮะ”

ชวนีถอนใจลึกๆ หร

บทที่68 ไม่สะดวก

ชวนีงงงวยไปนิดหน่อย หยักคิ้วถามไป “หนูรู้ได้ยังไงจ๊ะ?”

“เมื่อกี๊ผมถามมาแล้วฮะ แดดดี้บอกว่ายังไม่ได้กินอะไร หม่ามี้ฮะ หม่ามี้รีบไปทำอะไรให้แดดดี้กินสักหน่อยสิฮะ! เขาต้องหิวแย่แน่เลย” เจ้าหนูน้อยพูดด้วยใบหน้ากังวล

ชวนียังคิดว่าปวัตรไปกินข้าวที่ไหนตั้งนานแล้ว คิดไ

บทที่69 ถูกเขาคุกคามแล้ว

ชวนีที่นั่งอยู่บนโซฟาเบิกตาโตนิดๆ ผู้ชายคนนี้กลับมาอีกทำไม?

“คุณรีบกลับไปนอนเป็นเพื่อนลูกเร็ว ดึกมาแล้ว” ชวนีมองเขาอย่างไม่สบายใจอยู่บ้าง

ร่างสูงใหญ่ของปวัตรกลับก้าวเข้ามาใกล้เธอทีละก้าวๆ ชวนีรีบขยับตัวไปบนโซฟา แต่ว่าเธอก็ถอยจนถอยไม่ได้อีกแล้ว

ส่ว