บทที่ 48

บทที่48 ไปรับลูกด้วยกัน

ส่วนทางนรชัยก็ยื่นมืออ้อมมาลูบศีรษะเล็กๆ ของเจ้าหนูน้อย บนใบหน้างดงามหล่อเหลาขาวสะอาดปรากฏรอยยิ้มอ่อนโยน "คาดไม่ถึงว่าน่ารักมาก"

นิศานาถกับปภาวินยิ้มมองหน้ากัน ภายในตาของนิศานาถยังมีหยาดน้ำตาที่คลออยู่ นึกถึงเจ้าหนูน้อยคนนี้ตั้งแต่เล็กจนถึง ปัจจุบัน

บทที่ 49

บทที่49 งานหมั้นของตระกูลเจริญกิจะรากับตระกูลนันทพิวัฒน์

เช้าตรู่

ชวนีลุกจากที่นอนตอนเจ็ดโมง พาเจ้าหนูน้อยลงมาทานอาหารเช้า ทานอาหารเช้าเสร็จก็ไปส่งที่โรงเรียน ประมาณแปดโมง เวลาของเธอก็มีเพียงพอแล้ว

เธอซื้อของกลับมาตอนกลางวันเพื่อทำกับข้าวกินเอง ขณะที่กำลังจะขึ้นลิฟ

บทที่ 50

บทที่50 ฐานะของเจ้าของข้างบ้าน

สีหน้าของชวนีดูไม่ค่อยดีนัก แต่พออยู่ต่อหน้าลูกชายเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้ เธอจูงลูกชายออกไป ด้านหลังปวัตรก้าวเดินตามออกมา ทั้งตัวเขาสวมเสื้อเชิ้ตกางเกงสีเข้ม รูปร่างที่หล่อเหลาของเขาทำให้ผู้ปกครองหญิงสาวไม่น้อยมองด้วยสายตาเหม่อลอย ยังมีอีก 2-3 คนที่