บทที่412 ปวัตรเมาแล้ว

ชวนีสัมผัสกับสายตาของเขา ก็อ่านความคิดของเขาออก สีแดงบนหน้ายิ่งชัดเจนเพิ่มขึ้นแล้ว ยังดีทุกคนล้วนมองไม่เห็น จุดสนใจล้วนอยู่ที่ตัวของเจ้าหนูน้อยล่ะ!

พึ่งขึ้นรถ ปวัตรก็รับโทรศัพท์สายหนึ่งแล้ว หน้าของเขาเคร่งขรึมตื่นเต้นนิดหน่อย “ได้ เดี๋ยวฉันจะเข้าไป”

ชวนีมองเขาอย

บทที่413 พาเขากลับบ้าน

ในน้ำเสียงของเขายังมีเสียงหัวเราะของคนเมานิดๆ ชวนีพยุงเขาออกไปอยู่ เขาพยายามยืนตรง ไม่เพิ่มภาระให้เธอ เวทิศด้านข้างก็ตามมาอย่างระวัง เหมือนกลัวเขาจะล้มลง

ดีที่ฝีเท้าของปวัตรยังถือว่ามั่นคงอยู่ สติก็มีอยู่ เขาบอกกับเวทิศ “นายขับรถไปส่งพวกฉันกลับบ้าน”

“ได้ครับ !”

บทที่414 ความผิดของสามี

สายตาของปวัตรจ้องเธออย่างล้ำลึกเร่าร้อนอยู่ตลอด ในสายตาคู่นั้นเหมือนกำลังลุกไหม้อยู่ในเปลวไฟ ร้อนจนไม่มีใครกล้าสัมผัส

ปลายนิ้วเรียวของชวนีล้วนเป็นสีชมพูนิดๆ เธอไม่เคยรู้สึกใจเต้นเร็วจนหัวใจจะหลุดออกมาแบบนี้มาก่อน และบนโลกใบนี้ มีเพียงผู้ชายคนนี้ที่สามารถทำให้เธอมีคว