บทที่231 เดินเล่นด้วยกัน

ในรถที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบของทั้งสองคน ในความมืด ชวนีเพียงรู้สึกสมองมึนๆ เดิมทีไม่ได้คิดอะไร หน้าก็ร้อนมาก

“คุณ…คุณควรกลับไปได้แล้ว” ชวนีรู้สึกว่าอยู่อย่างเขินอายแบบนี้ต่อไปไม่ได้ สติของเธอจะต่ำแล้ว

เพราะสมองของเธออยู่ในสภาพที่ขาดอากาศมาโดยตลอด

บทที่232 ไปต่างประเทศหาลูกชาย

เพื่อนสนิททั้งสองคนคุยกันจนถึงประมาณห้าโมงเย็น หาร้านอาหารบุพเฟ่ต์แห่งหนึ่ง ทานมื้อใหญ่แล้ว สองทุ่มชวนีเก็บของที่คฤหาสน์ของปวัตร ปวัตรกำลังรอเธออยู่ที่โซฟา

กระเป๋าของเขาวางอยู่ด้านข้าง กระเป๋าหนังสีเทาที่กะทัดรัดมาก ชวนีรีบกลับห้องเก็บของเธอ

การกระทำของเ

บทที่233 แม่ลูกเจอกัน

ระหว่างเครื่องบินลงมา ก็เป็นตอนบ่ายสองครึ่งของประเทศนี้ คนขับรถมารอรับอยู่หน้าประตูสนามบิน ชวนีกับปวัตรนั่งเข้าไป ชวนีกดเปิดหน้าต่างรถ กลิ่นอายของอารมณ์ต่างประเทศพุ่งเข้ามา

นี่ทำให้อารมณ์ของเธอก็ผ่อนคลายขึ้นมา เธอหายใจลึกๆ ทีหนึ่ง ช่วงเวลาต่อมา เธอเริ่มรอคอยแล้ว