บทที่167ใช้วิธีอื่น

ปวัตรเห็นเธอไม่พูดอะไรคิ้วปลายงอนขมวดเขายื่นมือเกี่ยวคางของเธอขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจอยู่บ้าง“เพียงแค่คุณเอ่ยปากคุณไม่ต้องแช่น้ำเย็นผมทำให้คุณรู้สึกสบายมากได้”

ชวนีตบฝ่ามือเขาออกอย่างโมโหจนหายใจไม่ทันพูดอย่างไม่เกรงใจ“ไม่ต้องการ!ขอบคุณ”

เธอเต็มใจแช่น้ำเย็น

“เมื

บทที่168เธอไข้ขึ้นสูง

ผู้ชายคนนี้ไม่น่าจะทำเสื้อผ้าของเขาเปียกหมดแล้วจากนั้นคืนนี้กะจะไม่ใส่อะไรเลยมั้ง!

ปวัตรมองหญิงสาวที่จ้องเขาอย่างระแวดระวังที่ระเบียงเขาโค้งริมฝีปากยิ้มหยอกเย้าไป“ทำไมยังไม่ไปอีก?ไม่ใช่ว่าคุณจะไปหรอ?”

เขากลับรู้ว่าเพื่อนสนิทของเธออยู่เมืองนี้เห็นเธอกุมโทรศัพท์อย

บทที่169เฝ้าเธอ

“อืม...หนาว...”ชวนีละเมอแล้วดึงผ้าห่มแน่นคนที่เป็นไข้กลับไม่รู้สึกร้อนกลับจะรู้สึกหนาวมาก

ปวัตรรีบยื่นมือกอดเธอไว้แน่นห่อผ้าห่มของเธอไว้ให้แน่นจากนั้นเขาพลิกตัวลงเตียงหยิบโทรศัพท์บนตู้ที่หัวเตียงขึ้นมาต่อสายไปที่หมายเลขของพนักงานต้อนรับของโรงแรม

“ฮัลโหลสวัสดีค่ะขอโทษน