บทที่ 294

ตอนที่ 294 ผมกลัว

ชุดคนไข้ของจี้จิ่งเชินถอดออกมาแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดสูท มองไปดูบางนิดๆ

ถึงแม้ตอนนี้หิมะจะหยุดแล้ว แต่อากาศยังคงหนาว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านนอก กำลังมีลมหนาวแรง

จี้จิ่งเชินยืนหันหน้าไปทางลมตรงนั้น เงยหน้าเล็กน้อย ยืนอย่างน่าสงสาร ไม่ขยับ และก็ไม่พูด

เวินเที๋ยนเที๋ยนขมวดคิ้วแน

บทที่ 295

ตอนที่ 295 คุกคาม

พูดจบ เวินเที๋ยนเที๋ยนก็หมุนตัว ออกไปจากสายตาจี้จิ่งเชิน

กลัวอะไรจะไม่มั่นคงจริงๆ

เธอเดนไปข้างโต๊ะ เอาสัญญารับซื้อฉบับนั้นที่ตัวเองรับมาออกมาจากลิ้นชัก

“สัญญาฉบับนี้ ฉันเซ็นไม่ได้”

เธอเอาสัญญาวางตรงหน้าจี้จิ่งเชิน

จี้จิ่งเชินได้ยินเธอพูด ม่านตาก็หดลง รีบพูดไป：“แต่เดิม

บทที่ 296

ตอนที่ 296 โปรดเซ็นรับ

ฉวีช่วยฉินนั่งอยู่ที่พื้น สีหน้าดูพ่ายแพ้

สักพักหนึ่ง เธอจึงตอบไป

“ในห้องทำงาน……”

เธอพูดจบ จงหลีหมุนตัวเข้าไปในห้องทำงาน แป๊บหนึ่งก็หาเถ้ากระดูกที่แท้จริงของหลิ่วถิงเจอ

ออกมาอีกครั้ง พยักหน้าให้จี้จิ่งเชิน

จี้จิ่งเชินหันไปมองฉวีช่วยฉินที่พื้น

“ในเมื่อคุณอยากเจอลูกชา