บทที่ 233 จู่ก็เผยความจริงเมื่อหลายปีก่อนออกมา

ทิวที่นั่งอยู่ข้างๆฟังคำพูดของพ่อแล้ว เขาก็อึ้งไปหลายวินาที เขาขมวดคิ้วมุ่นแล้วเอ่ยว่า “ สามารถสูบของผมมากหน่อยได้ครับ ผมยังอายุน้อย สามารถรับได้ครับ ”

ต่อมา ก็เป็นเวลาของสองพ่อลูกที่บริจาคเลือด เลือดที่พวกเขาบริจาคทำให้ฟิวที่อยู่ในห้องคนไข้อาการมั่นค

บทที่ 234 เลือกที่จะให้อภัย

เวลานี้ทิวจะไปพูดได้ยังไงว่าเกลียดหรือไม่เกลียด ? ตอนนี้ เขาก็รับรู้ถึงความรู้สึกผิดของพ่อ เวลานี้ พ่อเป็นคนที่เจ็บปวดมากที่สุด ! เขามีลูกอยู่ข้างนอก แต่กลับไม่รู้มาโดยตลอด

“ เรากลับไปกันเถอะ ! ” พูดจบ ทิวอยากจะจับมือของเธอเดิน

“ ซี๊ด...” ขาของนานาเจ็บจนไม่สามารถเดิน

บทที่ 235 ความสุขของครอบครัว ( จบบริบูรณ์ )

นึกไม่ถึงว่าแค่คืนเดียว ความหวังหลายปีของเขาก็สมหวังแล้ว พ่อของเขารู้การมีตัวตนของเขาแล้ว แล้วยังบริจาคเลือดให้เขาโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น

เวลานี้ นี่เป็นครั้งที่สองที่ฟิวฟื้นขึ้นมา ใบหน้าหล่ออ้อนล้าซีดเซียว แต่อาการบาดเจ็บมั่นคงแล้ว แค่ต้องการดูแลพักผ่อนต่อ