บทที่ 157 ผู้ชายเอาแต่ใจ

พอนานาป้อนเขาเสร็จแล้ว เธอก็รีบกลับไปนั่งที่ของตัวเองทันที ในสมองเธอนั้นว่างเปล่า พระเจ้า! เธอกล้าทำท่าทางรักใคร่กับเขาแบบนี้ได้ยังไงกันเนี่ย

แล้วดูชายตรงหน้าสิ เขาเคี้ยวอาหารอย่างสง่างาม สีหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ สายตาก็จ้องมองเธอและยังเผยให้เห็นรอยยิ้มที่แสนจะสดใสอี

บทที่ 158 ขอความเมตตาจากบ้านพาทิศ

พนักงานสาวๆต่างก็อิจฉากันมาก เคยเห็นลูกค้าที่ใจปล้ำ แต่ว่า ผู้ชายคนนี้หล่อมาก! จึงถูกมองบ่อยๆ พนักงานก็เเอบเม้าท์มอยกันว่าหน้าของเขาคุ้นๆ

นั่นคุณชายของบริษัทพาทิศ！

ผู้หญิงคนนี้เป็นอะไรกับเขา ？ แฟนหรอ？

นานาได้แต่เลือกในกระเป๋ารองเท้าอีกครั้ง

บทที่ 159 เธอโกรธมาก

“ใช่ครับ” ทิวตอบด้วยนํ้าเสียงตํ่าลง

“เมื่อกี้คุณนายสีธะวิ่งมาขอร้องย่าของลูกอย่างกระทันหัน ให้ลูกช่วยขอร้องนานาสักครั้ง ปล่อยนาราเถอะ ลูกดูสิเรื่องนี้เราสามารถปรึกษาหารือกันได้ใช่ไหม? ”เกรซถามลูกชาย

“แม่ครับ เรื่องนี้เป็นฝีมือของผมเองครับ นำนาราส่งสถานีตำรวจ ก็เป็นความต้องก