บทที่ 140 จากนี้ไป พวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกัน

“มามี้…” เจ้าตัวเล็กทั้งสองวิ่งมาทางเธอ นานาอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นมา เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนที่กำลังจ้องมองเธอ เเต่เธอไม่กล้าสบตาเขา

ไม่กล้าสบตาเขา

“มามี้ แด๊ดดี้บอกว่า จากนี้มามี้ไม่ต้องทำงานแล้ว หลังจากนี้มามี้ก็จะอยู่ข้างๆพวกผมใช่ไหมครับ?”

บทที่ 141 การเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

นานายื่นมือไปรับหนังสือมา แล้วสบตากับชายตรงหน้าที่ทำท่าทางเฉยๆราวกับคนที่ไม่รู้สึกอะไร แต่ในทางตรงกันข้ามกันหัวใจของเธอกลับเต้นระรัว เธอกอดหนังสือเล่มหนาไว้แนบตัวแล้วจึงเดินตามเขาออกมา ส่วนเขาก็เดินตรงไปนั่งลงบนเก้าอี้ในห้องทำงานพลางทำงานต่อโดยที่ไม่มีท่าทางผิดปกต

บทที่ 142 บ้านสีธะยอมก้มหัวให้แล้ว

วันนี้วัฒรีบไปที่บริษัทแต่เช้า ในขณะที่เขากำลังนั่งลงในห้องทำงานของตนเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมา เขารีบรับสายอย่างรวดเร็ว “ฮัลโหล”

“ท่านประธาน เมื่อวานพวกเราไม่ได้รับการสั่งซื้อจากบริษัทพาทิศแล้ว ท่านรู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” ปลายสายที่โทรมาถามด้วยความร้อนรน