ตอน 1
แฝดจอมจุ้น วุ่นรักป๊าม๊า
บทที่ 1 แม่อาการสาหัส
กลางดึกที่เงียบสงัดในโรงพยาบาล
บนทางเดินมีสาวน้อยคนหนึ่งกำลังดึงแขนของผู้ชายวัยกลางคนอยู่ ร้องไห้อ้อนวอน “พ่อ หนูขอร้อง ขอให้พ่อช่วยแม่ด้วย แม่จะไม่ไหวแล้ว!”
“แม่เธอไม่มีโอกาสรอดแล้ว” ผู้ชายคนนั้นสะบัดมือเธอออกอย่างไร้เยื่อใย
“มีสิ มีโอกาส หมอบอกว่าถ้าเรามีเงินห้าล้านก็จะผ่าตัดแม่ได้ พ่อ ขอร้องล่ะพ่อจ่ายเงินค่าผ่าตัดได้ไหม?” น้ำตาไหลอาบแก้มอันนุ่มนิ่มน่าหยิกทั้งสองข้างของเธอ
ผู้ชายวัยกลางคนกัดฟันและดึงสาวน้อยมาดูใกล้ๆหน้าของเธอเหมือนดังเช่นดอกบัวแรกแย้มท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมา เขาก้มหัวลง “นานา เธออยากจะช่วยแม่เธออ่ะได้ แต่เธอต้องตกลงกับฉันหนึ่งเรื่อง!”
“คุณว่ามา ฉันตกลง ฉันตกลง” สาวน้อยรีบพยักหน้า เหมือนชีวิตของเธอจะให้เขาได้ง่ายๆเพียงแค่ขอให้ช่วยแม่เธอไว้ได้
“ฉันรู้ว่าเธอคือเด็กดี เธอก็รู้เรื่องที่พี่สาวเธอกับคุณชายของบริษัทพาทิศต้องแต่งงานกันเพราะสาเหตุทางธุรกิจ!”
สาวน้อยทำตาโต ไม่รู้ว่าพ่อพูดแบบนี้กับตัวเอง เขาต้องการสื่ออะไร เธอพยักหน้าเบาๆ “รู้ค่ะ!”
“คุณชายคนนั้นเป็นคนรักความสะอาดมากผิดปกติ เขาชอบผู้หญิงที่บริสุทธิ์แต่พี่สาวเธอ เธอก็รู้ว่าเขาไม่บริสุทธิ์แล้ว ฉันอยากให้เธอไปเป็นตัวแทนคืนแรกของพี่สาวเธอ!”
แขนของสาวน้อยอ่อนฮวบลงไปทันที ตัวสั่นและมองไปทางพ่อผู้ให้กำเนิด “พ่อ หนูไม่ไป”
ผู้ชายวัยกลางคนยื่นมือไปจับที่มือเธอแน่นๆ พูดเสียงต่ำๆว่า “นี่เป็นทางเดียวที่จะช่วยแม่เธอได้ แค่เธอตกลง แล้วฉันจะให้เงินค่าผ่าตัดทันที แม่เธออาจจะมีชีวิตอยู่ต่อก็ได้ แต่ถ้าภายในสามวันนี้ยังไม่ได้รับการผ่าตัดแม่เธออาจจะไม่รอดก็ได้
สายตาของสาวน้อยมีแต่ความกังวล เธอถอนหายใจแรงๆ ก้มหน้าลงไป “ได้ค่ะ หนูตกลง”
“เด็กดีจริงๆ แต่งตัวดีๆล่ะ คืนพรุ่งนี้ก็คือวันที่เธอจะต้องมอบร่างกายอันบริสุทธิ์ให้กับเขาแล้ว อีกฝ่ายคือคุณชายบริษัทพาทิศ เธอไม่ขาดทุนแน่นอน!” ผู้ชายคนนั้นอารมณ์ดีขึ้นมาทันทีแล้วไปตบที่ไหล่เธอ
รู้ไว้ซะด้วยว่าผู้ชายคนนั้นคือคนที่ผู้หญิงทั้งเมืองอยากจะนอนด้วย
สาวน้อยตัวอ่อนระทวยไปหมดเธอเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ สายตาว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย แต่เธอก็ยังมีความสุข มีคนช่วยแม่แล้ว
คืนวันที่สอง ที่โรงแรมหรู
ห้องสวีทสุดอลังการ
ในห้องที่มืดมน สาวน้อยนั่งอยู่บนเตียงอย่างกระวนกระวาย กอดแขนตัวเองไว้ตัวสั่นไม่หยุด
เอี๊ยด เสียงเปิดประตูดังขึ้น ที่ประตูมีขายาวๆก้าวเข้ามา ตัวสูงร่างใหญ่ เขาไปเปิดไฟแต่รู้สึกว่าไฟจะเสียไปแล้ว
ทั้งหมดนี้ถูกวางแผนไว้เรียบร้อย
สาวน้อยที่อยู่บนเตียงหายใจแรงๆแล้วเดินลงมา เธอใช้มือที่สั่นแต่แรงไปคล้องไว้ที่คอของผู้ชาย เขย่งขาแล้วริมฝีปากสีชมพูอ่อนๆก็ไปหอมที่แก้มของผู้ชาย
หอมเสร็จ ในตอนที่เธอไม่รู้จะทำยังไงต่อ ทันใดนั้นด้านหลังของสมองก็โดนฝ่ามือที่ใหญ่ๆโอบอุ้มไว้
ในตอนที่เธอยังไม่ทันถอยออกมา ปากของผู้ชายที่เต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ก็เข้าไปจูบที่ปากเล็กๆของเธอแบบแม่นยำ
“……อื้อ” ริมฝีปากของเธอโดนปากอันร้อนแรงของเขาประกบไว้
สมองของนานาว่างเปล่าไปหมด
เธอเริ่มจะต่อต้านการสัมผัสของผู้ชายแปลกหน้า
จูบของผู้ชายไปแย่งชิงลมหายใจจากปากของเธอ เธอรู้สึกมึนๆ แล้วร่างกายก็โดนทับที่บนเตียง จูบของผู้ชายลงมาอีกครั้ง
สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นเธอไม่รู้ว่าจะต้องใช้คำพูดไหนมาอธิบายมัน
ในความมืดมนน้ำตาของเธอไหลออกมาจากดวงตา……
ตอน 2
บทที่ 2 5ปีต่อมา
เวลาตีสาม เธอเดินออกมาจากโรงแรมด้วยสภาพที่แทบจะดูไม่ได้ มีผู้หญิงใส่กระโปรงสีแดงสดโผล่ออกมาจากมุมข้างๆ คุณหนูบ้านสีธะ นารา ในตอนนี้ สายตาเต็มไปด้วยความโกรธและรู้สึกเสียดาย
“ทำไมนานขนาดนี้?” นารากัดฟันถาม
นานาเช็ดน้ำตาออก ผมที่ดำและยาวก็ปกปิดรอยจูบที่คอของเธอไม่ได้ เธอกัดริมฝีปาก “เอาเงินให้ฉัน”
“ไปเอากับพ่อฉัน!” ผู้หญิงขี้เกียจคุยกับเธอ นาราเปิดประตูแล้วเข้าห้องไป แสงจันทร์สาดเข้ามาในห้อง ผู้ชายนอนหงายอยู่ร่างกายที่ผอมสูงดูมีเสน่ห์และเย้ายวน เธอดีใจรีบไปนอนอยู่ข้างๆเขาและยื่นมือไปกอดที่เอวของเขา
นานาวิ่งออกมาจากโรงแรม เธอร้องไห้และโทรไปหาพ่อ เธอทำภารกิจเสร็จแล้วให้เขาโอนเงินมา
คืนนั้น วัฒไม่ได้หลับ เขารับรองว่า “พรุ่งนี้เช้าฉันจะโอนไปให้เธอ!”
“ฉันจะเอาตอนนี้” นานาพูด
“โอเคร!เดี๋ยวจะโอนเข้าบัญชีเธอ”
นานาเรียกแท็กซี่แล้วกลับไปที่โรงพยาบาล เธอนั่งเหม่อแล้วมองไปทางหน้าต่าง ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเป็นสายจากหมอที่ดูแลแม่ เธอรีบรับสาย “สวัสดีค่ะ!คุณหมอ”
“คุณนานาครับ มีข่าวร้ายจะบอกคุณครับ “
“แม่หนูเป็นอะไร?”
“แม่คุณเสียชีวิตแล้ว เมื่อกี้นี้” เสียงของหมอฟังดูสงบมาก
แต่ว่า หัวใจของสาวน้องเย็นยะเยือกเหมือนตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง มือเธอสั่นเทาและกำโทรศัพท์ไว้แน่นๆ มีข้อความแจ้งเตือนว่าในบัญชีเธอมีเงินเข้าห้าล้าน
“แม่……” สาวน้อยนั่งอยู่หลังแท็กซี่ โศกเศร้าเสียใจและร้องไห้ออกมา แท็กซี่ใจดีรีบเร่งรถไปส่งเธอที่โรงพยาบาล
สายไปแล้ว ถึงแม้เธอจะใช้ร่างกายตัวเองเพื่อแลกเงินมาห้าล้านแล้วแต่ก็ช่วยแม่ไม่ได้อยู่ดี ในตอนที่รีบมาโรงพยาบาล มือของเธอไปจับที่คอ พบว่าสร้อยคอที่มีรูปแม่กับตัวเองไม่อยู่แล้ว
ทันใดนั้นน้ำตาของเธอก็พรั่งพรูไหลออกมาเหมือนฝนที่กำลังตกหรือนี่จะเป็นชะตากรรมของเธอ?
ฟ้าดินกลั่นแกล้งกันหรืออย่างไร ถึงอยากให้แม่ไปจากเธอ?
ห้าปีต่อมา
สนามบินแห่งหนึ่ง มีสาวน้อยตัวผอมสวมเสื้อสีเนื้อและเข็นรถใส่กระเป๋าเดินทางอยู่ บนกระเป๋าเดินทางมีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆนั่งอยู่ กระโปรงสีชมพูผมยาวสีดำถักเปียถึงเอวและติดกิ๊บผีเสื้อไว้ ไม่สามารถใช้คำพูดมาอธิบายความน่ารักของเธอได้
และข้างๆของเด็กผู้หญิงก็มีเด็กผู้ชายใส่เสื้อสีดำกางเกงยีนขาสั้นรองเท้าผ้าใบสีขาวสะพายกระเป๋าหน้านิ่งๆเดินตามหลังมาต้อยๆ
“มามี้ เดี๋ยวพวกเราไปให้แม่บุญธรรมเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่ได้ไหม?”
“ถ้าเธอยอมนะ” สาวน้อยยิ้มอ่อนๆมองไปทางลูกสาวอย่างอ่อนโยน
เด็กผู้หญิงรีบกระพริบตาที่กลมโตของเธอ “ถ้าหนูขอร้อง เธอต้องตกลงแน่ๆเลย”
“วางใจได้ แม่บุญธรรมรวยออก” เด็กผู้ชายพูดเสริม
เด็กน้อยทั้งสองคนมองซ้ายแลขวา พวกเขาเป็นคนประเทศนี้ตั้งแต่พวกเขาคลอดออกมา แต่ก็พึ่งจะกลับประเทศครั้งแรกจะไม่ให้รู้สึกตื่นเต้นได้ไง?
พึ่งออกมาก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียก “ ลม ฟ้า “
“แม่บุญธรรม” เด็กผู้หญิงเรียกอย่างดีใจ ยื่นมือออกไปจะให้เธออุ้ม
เห็นผู้หญิงผมสั้นรีบเดินมา เปิดแขนกว้างไปอุ้มเด็กผู้หญิงที่น่ารักคนนั้น ไปจูบที่แก้มเธอแรงๆและหันไปยิ้มกับแม่ลูกที่ยืนอยู่ข้างๆ “กลับมาสักที นั่งเครื่องเหนื่อยไหม?”
“แม่บุญธรรมครับ พวกเราเชื่อฟังมาก” เด็กผู้ชายยักคิ้วพูด
เด็กผู้หญิงรีบพยักหน้าตาม “ใช่พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันและไม่ได้ก่อเรื่องให้มามี้ด้วย”
ตอน 3
บทที่ 3 คู่แฝดน่ารัก
“ใช่หรอ?ใครเป็นคนบอกว่าไปห้องน้ำเองแต่ก็ปิดประตูจนเกือบขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ?โชคดีที่มีกุญแจ ไม่อย่างั้น เธอจะได้อยู่ในห้องน้ำบินกลับมาแล้ว” แม่บุญธรรมแกล้งลูกสาว
เด็กผู้หญิงหัวเราะแฮ่ๆ รู้สึกอายนิดๆและรีบเปลี่ยนเรื่องคุยว่า “แม่บุญธรรมคะ หนูกับพี่อยากกินอาหารมื้อใหญ่ๆ มามี้ก็อนุญาตแล้ว แม่บุญธรรมเลี้ยงได้ไหมคะ!”
“พวกเธอเป็นโจรแน่ๆเลย กลับมาก็จะให้ฉันเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่แล้ว โชคดีที่ฉันพกเงินมาพอ รีบไปกันเถอะ!”ผู้หญิงผมสั้นหัวเราะและพูดกับสาวน้อยน่ารักว่า “นานา จะห้าปีแล้ว! ครั้งนี้กลับมาได้แล้วหรอ?”
“ฉันต้องกลับมาเยี่ยมแม่" นานาถอนหายใจ ความสำคัญของแม่ไม่เคยลดลงเลย ห้าปีที่ไม่กลับมาเธอไม่ใช่เด็กดีจริงๆ
“จะกลับไปตอนไหน?”
“เด็กน้อยบอกว่าอยากอยู่นานๆหน่อย น่าจะหนึ่งอาทิตย์!”
“หนึ่งอาทิตย์เองหรอ!น้อยเกินไป!อย่างต่ำต้องหนึ่งเดือน ฉันเลี้ยงพวกเธอเอง” แป้งพูด
ที่จริงนานาไม่อยากจะอยู่ที่เมืองนี้ ที่นี่ทำให้เธอรู้สึกเกลียดชังมาตั้งนานแล้ว ถึงแม้จะมีพ่อที่เป็นสายเลือดเดียวกับเธออยู่ที่นี่ แต่เธอก็ไม่คิดอยากจะไปเยี่ยม
กินข้าวเสร็จ เด็กน้อยทั้งสองเหนื่อยแล้วเลยกลับไปพักที่คอนโดของแป้งเลยทันที เด็กน้อยนอนหลับแล้ว ผู้หญิงสองคนก็คุยกันได้ตามใจแล้ว
“ตอนนี้พ่อเธอยังไม่รู้เรื่องที่เธอมีลูกสองคน?” แป้งสงสัย
“ฉันจะไม่ให้พวกเขารู้ ชาตินี้ทั้งชาติฉันไม่อยากจะติดต่อกับคนบ้านนั้นอีกแล้ว" เสียงของนานาทั้งมั่นใจและเข้มแข็ง
“ก็ใช่อยู่ ตอนนี้เธอมีงานที่มั่นคงดูแลเด็กๆได้ด้วย ก็ไม่ต้องไปพึ่งพวกเขาแล้ว" พูดจบ แป้งเข้าไปใกล้ๆหูเธอ “เด็กสองคนนี้ยังไม่รู้ว่าพ่อเขาเป็นใครใช่ไหม!”
นานาทำหน้าตึงเครียด เธอส่ายหัว “ชาตินี้จะไม่ให้เขารู้เด็ดขาด"
แป้งขมวดคิ้ว “ว่ามาก็แปลกนะ พูดตามหลักการแล้ว พี่สาวเธอกับคุณชายบ้านพาทิศก็จะแต่งงานกันตั้งแต่ห้าปีที่แล้วแต่ทำไมตอนนี้ยังไม่แม้แต่จะหมั้นกันเลย?”
นานาส่ายหัว “ไม่รู้และไม่อยากจะรู้"
สำหรับคนบ้านนั้น เป็นคนที่เธอไม่อยากจะมีความสัมพันธ์ด้วยมากที่สุด เมื่อก่อนแม่โดนพ่ออ่อยจนท้อง ทีแรกอยากจะได้ลูกชายแต่ไม่คิดว่าแม่จะมาท้องเธอ จากนั้นมาพ่อก็ไม่สนใจเราอีกเลย แม่ก็เครียดหนักทุกวันและสุดท้ายก็เป็นโรคซึมเศร้าจนตายไป
เช้าตรู่
นานาพาเด็กสองคนไปเยี่ยมแม่ที่สุสาน เด็กสองคนทำหน้าเครียด ช่วยเธอทำความสะอาด น้ำตานานาแอบไหลครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ก็ไม่อยากให้เด็กเห็น
“มามี้ ยายนอนอยู่ในนี้หรอครับ?” สาวน้อยใช้สายตาที่คลอน้ำตามองมาทางเธอ เธอยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจคำว่าเกิดแก่เจ็บตาย
เธอเม้มปากยิ้ม “ใช่นอนอยู่ในนั้น"
“จะตื่นเมื่อไหร่คะ?”
“ฟ้า ยายฟื้นไม่เป็นแล้ว ยายจะนอนที่นี่นานมากๆ" นานากลั้นน้ำตาไว้แล้วอธิบายให้ลูกฟัง
เด็กผู้หญิงเอียงหัวแล้วถามต่อว่า “มามี้ ยายพวกเราอยู่ที่นี่ งั้นแด๊ดดี้พวกเราอยู่ไหน?”
เด็กผู้ชายเองก็หยุดมือที่ถอนหญ้าอยู่ เงยหน้ามาดูมามี้แล้วทำหน้าสงสัยเหมือนกัน
นานาชะงัก ทำใจแล้วหลอกพวกเขาว่า “แด๊ดดี้พวกเธออยู่ทางนั้น”เธอชี้ไปทางที่มีแต่หญ้าเต็มไปหมด
ถ้าไม่อยากให้เด็กสงสัย เธอต้องพูดให้เขาเชื่อและในตอนนี้เป็นเวลาที่ทำให้พวกเขาหยุดสงสัยได้ดีที่สุด