ตอนที่ 4

เฉียวเมียนเมียนลากสังขารออกจากโรงแรมอย่างทุลักทุเล

ออกมาจากโรงแรมได้เพียงครู่ สายเรียกเข้าจากเฉียวอันซินก็ดังขึ้น

“พี่คะ” เฉียวอันซินพูดเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้นต่อ “เรามาคุยกันหน่อยเถอะ”

…

เฉียวเมียนเมียนกำโทรศัพท์แน่น พร้อมกับหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะพูดอย่างเย็นชา

“ระหว่างเราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก

ตอนที่ 5

รอยแดงรูปมือปรากฎขึ้นบนใบหน้าสวย ๆ ของเฉียวอันซิน เธอนิ่งเงียบด้วยความตกใจ

หล่อนยกมือขึ้นจับแก้มของตนอย่างไม่คาดคิดกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เมื่อได้สติเธอยกมือจะตบคืน

แต่เมื่อเห็นร่างที่คุ้นเคยปรากฎอยู่ไกล ๆ เธอรีบยกมือลง แสร้างเดินเซไปข้างหลัง

…

เฉียวเมียนเมียนไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ ๆ

ตอนที่ 6

ซูเจ๋อนิ่งไปชั่วขณะ

เขาจ้องเข้าไปในดวงตาที่โศกเศร้าปนเย้ยหยันของเฉียวเมียนเมียน ร่องหน้าผากเป็นรอยย่นเมื่อเขาขมวดคิ้วขึ้น สายตาปรากฎความรู้สึกผิด แต่กระนั้นเขายังกอดร่างของเฉียวอันซินไว้แน่น

“ผมขอโทษนะเมียนเมียน ผมต้องรับผิดชอบอันซินกับลูกในท้องของเธอ”

“ฮะ…” เฉียวเมียนเมียนรู้สึกราวกับได้ฟั