บทที่ 30

ตอนที่ 30 ของขวัญเยอะแยะ

ถึงแม้เจียงหยุนเอ๋อจะเป็นคนที่ความรู้สึกช้า แต่ก็รู้ว่าส้งหวั่นหวั่นไม่ได้มาดี เธอเลยไม่คิดมากก็เลือกที่จะไปจากที่นี่

ออกมาจากร้านกาแฟ เจียงหยุนเอ๋อก็เตรียมตัวกลับบ้าน ในใจก็คิดแต่เรื่องที่ส้งหวั่นหวั่นได้คุยกับเธอวันนี้ มองดูแล้ว ส้งหวั่นหวั่นเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้อะไ

บทที่ 31

ตอนที่ 31พวกคนอวดรวย

ภายในรถ ทั้งสองคนต่างนั่งที่นั่งด้านหลัง ตรงกลางเว้นที่ว่างขนาดหนึ่งคนนั่งไว้

“ใช่แล้ว ยังไงซะตอนนี้ก็ยังเร็วไป สู้ไปโรงเรียนอนุบาลอีกรอบซะดียังดีกว่า แล้วก็เอาถวนจื่อไปด้วย？” เจียงหยุนเอ๋ออยู่ๆ ก็พูดขึ้นมา

เธอยังจำได้เสมอเมื่อก่อนตอนที่ถวนจื่อหลั่งไหลพรั่งพรูออกมาทำให

บทที่ 32

ตอนที่ 32พวกเธอพูดพอแล้วหรือยัง

เมื่อได้ยินเจียงหยุนเอ๋อพูดแบบนี้ ไม่กี่คนนี้รอยยิ้มในอดีตก็ผุดขึ้นอย่างไม่ได้นัดกัน ราวกับว่าพอใจกับเรื่องที่เจียงหยุนเอ๋อเอาตัวรอด

ตอนนั้นเอง น้ำเสียงที่น่าดึงดูดด้านหลังพวกเธอก็ดังขึ้น “เมิ่งซิน”

ไม่กี่คนนั้นหันหัวกลับไป ก็เห็นผู้ชายสามคนยืนอยู่ตรงนั้น ก็