บทที่606

ในสายมีเสียงกัดฟันกรอดๆของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา

ถ้าเย่หรูอี้ยังอยู่ที่นี่ต่อล่ะก็ จะต้องฟังออกได้อย่างแน่นอน ว่านี่เป็นเสียงของเย่เซ่าเตี๋ย

“แต่เธอขี้ระแวงมาโดยตลอด ไม่มีทางไว้ใจใครง่ายๆขนาดนั้นแน่ๆ นายทำหน้าที่ของนายให้ดีก็พอ หลังจากประชุมแดนเหนือผ่านไปแล้ว ฉันจะไปไล่เธอออกจากตระกูลด้วยต

บทที่607

“แกเข้าไปได้เหรอ?”

“ถังเฉาแกเสแสร้งต่อไปเถอะ สนามกีฬาเมืองเจียงเฉิงในวันนี้ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะเข้าไปได้ พวกที่เหมาตั๋วมาขายโก่งราคาของประชุมแดนเหนือ ก็มาขายแพงหูฉี่ แถมยังไม่มีตลาดให้ขายด้วย ภรรยาของแกยังได้มาแค่ใบเดียวเลย แล้วน้ำหน้าอย่างแกจะหามาได้เหรอ?”

เย่เซ่าเตี๋ยใบหน้ายิ้มอย่างเยาะ

บทที่608

ถังเฉาก็คิดไม่ถึงว่าตัวเองแค่พูดไปเล่นๆ แต่กลับทำให้เย่หรูอี้ยิ้มออกมาได้

รอยยิ้มนั้นสดใสราวกับดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ

ต่อให้เป็นถังเฉา ก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งตะลึงไป

ผู้หญิงที่เย่อหยิ่งเย็นชาไม่ค่อยยิ้มไม่ค่อยพูดมาตลอดจู่ๆก็ยิ้มออกมา มันมีผลกระทบอย่างมาก

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เย่หรูอี้หน้าตาดูสวยดูแพง