บทที่537

“อะไรนะ? อุโมงค์ใต้ดิน?”

พอได้ยินคำนี้สีหน้าของถังเฉาก็เปลี่ยนไปอย่างล้ำลึก

บนใบหน้าของหูจิ้งซูเขียนคำว่าละอายใจเต็มไปหมด “ขอโทษค่ะ ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง เป็นฉันที่ไม่ได้ปกป้องเสี่ยวลี้ให้ดี พาเธอมาที่บ้านตระกูลหู”

ที่จริงแล้วถ้าหากไม่ใช่เพราะว่าหูจิ้งซูพาเสี่ยวลี้มาที่บ้านตระกูลหูก็จ

บทที่538

ถังเฉามาแล้ว?

เฉิงเพ่ยสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความตกใจ เสื้อผ้าด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ๆ

นี่คือตัวการสำคัญที่ทำให้เธอร่อนเร่มาจนถึงจุดนี้!

พอเฉิงเพ่ยสำนึกได้ก็หันกลับมามอง สุดท้ายห้องใต้ดินมืดสนิท มองไม่เห็นอะไรเลย

อย่าว่าแต่เงาคนเลย

เฉิงเพ่ยผ่อนลมหายใจ “ยังดี แค่ภาพหลอน…”

ตอนที่กำ

บทที่539

เฉิงเพ่ยแทบจะดิ้นรนไปด้วยพูดประโยคนี้ไปด้วย

พอทุกคนได้ฟังแล้ว รู้สึกตัวได้ก็ผงะถอยไปหนึ่งก้าว เบิกตาสองข้างกว้าง มองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

เป็นไปได้ไหมที่เฉิงเพ่ยจะไปเก็บหมั่นโถวสกปรกโสมมนั่นขึ้นมากินจริง ๆ?

ถังเฉายิ้มอย่างเย็นชา “ถือว่าคุณรู้จักเอาตัวรอด”

ถังเฉาเคลื่อ