บทที่ 5

บทที่5

คนบ้านหลิน ต่างพากันตกใจกลัว แล้วมองไปที่เจิ้งฮ่าว

หลินฉ่ายเวยเม้มปากตัวเองด้วยสีหน้าซีดเซียว “เจิ้งฮ่าวคือนายหรอ”

ท่ามกลางสายตาที่สงสัยของผู้คน สีหน้าของเจิ้งฮ่าวเดี๋ยวแดงเดี๋ยวขาว แต่ก็ตอบโต้อย่างรวดเร็ว พูดหัวเราะกลบเกลื่อน “ จะเป็นผมได้ยังไง ผมเป็นแฟนของฉ่ายเวย อาหลิน ก็เป็นว่าที

บทที่ 6

บทที่6

“ลูกสาว……ของฉัน”

“ฉันมี…….ลูกสาวแล้วหรอ”

อารมณ์ของถังเฉากลายเป็นตื่นเต้นสุดๆทันที เม้มปากไปสักพัก ถึงจะพ่นพึมพำออกมาสองคำ

ดวงตาของเขาซาบซึ้ง มีความสุข รอคอย แล้วก็สับสน

ไม่นาน อารมณ์เหล่านี้ก็กลายเป็นความรู้สึกผิดที่แน่นหนา

ห้าปีที่ผ่านมา เขายอมตายเพื่อประเทศชาติเพื่อทุกคน

ขอโทษหลินช

บทที่ 7

บทที่7

หลังจากที่ซื้ออาคารกั๋วจี้แล้ว ถังเฉาก็ไม่ได้พูดอะไร หลับตาพักผ่อน เฟิ่งหวงก็ตั้งใจขับรถ

โรลส์รอยซ์สีดำขับบนถนนที่แออัด รถสองคันที่อยู่ข้างๆต่างหลบอย่างตั้งใจและไม่ตั้งใจ หลีกทางให้ไป

ตอนนี้ ความเงียบในรถถูกเสียงละเมอทำลายไป

“ฉันอยู่ที่ไหน……”

ซ่งหมิงเวยค่อยๆฟื้นขึ้น นวดไปที่หัวที่มึน