บทที่327

“แม่……”

หลินจ้าวหยูนหดอยู่ด้านหลังถังเฉา เรียกออกมาคำหนึ่งแบบขี้ขลาด มองหญิงวัยกลางคนผู้สง่างามที่เดินออกมาคนนี้ด้วยสีหน้าหวาดกลัวอยู่บ้าง

หลินหมิงหู่ หลินจื่ออินคนอื่นกลับเหมือนมองเห็นผู้ช่วยชีวิต เรียกไปพร้อมกัน “เจ้าแม่ตระกูล!”

ถังเฉาหรี่ตาเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์หญิงวัยกลางคนที่สวมชุดกี่

บทที่328

ห้องรับแขกที่คึกคัก แวบเดียวกลายมาเงียบไร้เสียง มีเพียงเสียงถามกลับที่เย็นชาขั้นสุดคำนั้นของหลินชิงเสว่

สายตาของหลินหมิงหู่ หลินจื่ออิน หลินโป๋หลายและคนอื่นๆ มองทางถังเฉามีการเย้ยหยันเพิ่มขึ้นมาเต็มเปี่ยม แม้แต่ฉินผู่หยางที่อยู่ด้านข้างยังฉีกมุมปากขึ้น ยิ้มเยาะเย้ยแล้ว

หลินชิงเสว่กุมหมัดเอา

บทที่329

โต๊ะอาหารที่เดิมทีคึกคักกันเป็นพิเศษ เพราะคำพูดประโยคนี้ของถังเฉา จึงกลายเป็นเงียบสงบลงมาอย่างผิดปกติ

ทุกคน รวมทั้งหลินรั่วหวีล้วนมองถังเฉาด้วยสายตาแปลกประหลาด ในความรู้สึกมีเลศนัยมากมาย

สำหรับพวกเขานั้น ถังเฉาเป็นเพียงพวกรนหาเรื่องเองเท่านั้น

เว่ยหมิงจวินอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นมองถังเฉาพลั