บทที่239

น้ำเสียงไม่หนักมาก แต่เย็นชาสุดๆ ทุกคนหันไปมองโดยอัตโนมัติ

ถังเฉาอึ้งไปเหมือนกัน พอหันไปมอง สีหน้าเย็นชาหายไปเป็นปลิดทิ้ง และมีความอ่อนโยนแบบหาได้ยากยิ่งขึ้นมาแทนที่

หลินฉ่ายเวยมองภาพนั้นอย่างตะลึง เธอไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้บนใบหน้าถังเฉามาก่อน

ทันใดนั้น เธอเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอกระตุกอย

บทที่240

“พ่อ!”

“เจ้าตระกูล!”

เหวินหนานเฉิงนั่งลงกับพื้นหญ้าอย่างหมดสภาพ สองมือกุมหน้าอก หายใจไม่เป็นจังหวะ

ลูกหลานสายตรงของบ้านเหวินทั้งหมดหน้าเปลี่ยนสี ช่วยกันเข้ามาพยุงเหวินหนานเฉิงที่รับการโจมตีไม่ไหวนี่

เหวินเฉี่ยวหรูตะลึงอ้าปากค้าง ความซวยเข้ามาเร็วมากเกินไป เวลาแค่นี้เธอเองก็ยังไม่ได้สติเลย

ว

บทที่241

คนเรามักเดินไปยังที่สูง น้ำมักไหลลงสู่ที่ต่ำ

ไม่มีตระกูลใดที่รุ่งโรจน์อยู่ได้ตลอดกาล หลังจากที่รุ่งเรืองถึงขีดสุด ย่อมตกต่ำลงถึงขีดสุด

ดังนั้นทุกคนล้วนปีนทะยานขึ้นไปไม่หยุด ไม่ปล่อยโอกาสที่จะทำให้ตระกูลยิ่งใหญ่ใดๆ ผ่านไปได้สักอย่าง

เพราะพวกเขาเข้าใจดี ความสำเร็จที่เกิดขึ้นได้แลกมาจากการสละช