บทที่187

เสียงของหลินชิงเสว่เป็นเหมือนสายน้ำที่ใสสะอาด ปัดเป่าความเป็นปรปักษ์ที่เติบโตอย่างบ้าคลั่งในหัวใจของถังเฉาในทันที

ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน สุดท้ายเขาก็ไม่ได้โยนต่งอี้สิงลงไปเลย แต่ก็ไม่ได้ดึงเขาขึ้นมา ปล่อยให้เขาห้อยเหมือนตุ๊กแกอยู่ที่หน้าผาอย่างปานตาย

ลมและฝนข้างนอกรุนแรงขึ้น และฟ้าร้องคำรา

บทที่188

หลังจากแยกทางกับซ่งหรูอี้ ถังเฉาก็กลับมาที่ห้องส่วนตัวอีกครั้ง

ในเวลานี้บริกรได้นำอาหารที่หรูหรามาเสิร์ฟแล้ว และยังมอบไวน์แดงอย่างดีเป็นของขวัญแก่พวกเขาด้วย

ฉนวนกันเสียงของห้องส่วนตัวนั้นยอดเยี่ยมมาก และจะไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องส่วนตัวอย่างแน่นอน

ถังเฉามองไปที่อาหารอันโอชะบนโต๊ะ แล

บทที่189

ภายใต้การจ้องมองของถังเฉาที่เต็มไปด้วยเจตนาในการฆ่า ลูกศิษย์ของนักฆ่าก็หดตัวลงและใบหน้าของเขาซีดราวกับกระดาษ

“คุณ ทำไมคุณถึงไม่เป็นไรเลย?!”

คนธรรมดาต้องบาดเจ็บสาหัสและตายเพราะถูกแทงในครั้งนี้อย่างนอน ทำไมเขาถึงไม่เป็นไรเลยนอกจากเลือดออกแค่นิดเดียว?

“แกไปตายซะ”

เสียงของถังเฉานั้นเยือกเย็นราว