บทที่182

ดวงตาของหลินชิงเสว่เต็มไปด้วยความโกรธ ในวินาทีที่ต่งอี้สิงพูดถึงโครงการของสำนักงานการก่อสร้าง เธอก็คาดเดาได้แล้วว่าต่งอี้สิงต้องการจะพูดอะไร และเธอปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมาว่า: “ฝันไปเถอะ!”

ในสายตาของถังเฉามีวี่แววเย็นชาที่อันตรายปรากฏขึ้นเช่นกัน ต้อนที่หลัวปู้ส่งมอบโครงการของสำนักงานการก่อสร้า

บทที่183

เมื่อเห็นหลินชิงเสว่คุกเข่าลงอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มที่เยาะเย้ยก็ปรากฏที่มุมปากของต่งอี้สิง เสิ่นชิงหยุนและเหล่าบรรดาชายหนุ่มทั้งหลาย

แต่ในช่วงเวลาต่อมารอยยิ้มบนใบหน้าของพวกเขาก็เยือกแข็งทันที

ถังเฉาเพียงแค่เตะเก้าอี้เบาๆ เก้าอี้ก็มาอยู่ด้านหลังของหลินชิงเสว่อย่างแม่นยำ

หลินชิงเสว่งอเข่า แต่

บทที่184

คำพูดของซ่งหรูอี้นั้นกระชับและชัดเจน แต่กลุ่มชายหนุ่มทุกคนในห้องล้วนรู้สึกขนลุกโดยไม่รู้สาเหตุ

โดยเฉพาะต่งอี้สิงและ เสิ่นชิงหยุนยิ่งรู้สึกถึงภัยคุกคามในคำพูดของเธอ

ซ่งหรูอี้สนใจลี่จิงกรุ๊ปตั้งแต่เมื่อไหร่?

หลังจากพูดจบซ่งหรูอี้ก็สะบัดผมยาวของเธอและเดินไปยังถังเฉาและหลินชิงเสว่โดยตรง

ต้นขาขา