บทที่ 16

บทที่16

เมื่อสองแม่ลูกหลินฉ่ายเวยกลับมาถึงบ้าน บรรดาสมาชิกของตระกูลหลินที่นั่งอยู่ทุกคนต่างลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

“เป็นยังไงบ้าง? พอมีความหวังไหม? ”

“เฮ้อ……”

โจวเหม่ยหยูนอยากจะพูด แต่ก็ไม่พูดอะไร เพียงแต่ถอนหายใจอย่างเศร้า ๆ

“ฉ่ายเวย มันไม่เป็นไปตามที่เราคิดใช่ไหม?”

ลุงรองหลินอีเจิ้งมองแวบเดีย

บทที่ 17

บทที่17

ทันใดนั้นสถานที่นี้ก็เงียบลง เถียนหยูที่ยืนอยู่ข้างหลังหลี่ถาวพยักหน้าให้ซุนชิง เพื่อให้ซุนชิงโล่งอก

มีหัวหน้าเถียนช่วยอยู่ พวกเขาจะร่วมมือทางธุรกิจ เรื่องต้องสำเร็จอย่างแน่นอน

ซุนชิงสีหนาเต็มไปด้วยความมั่นใจ จัดเสื้อผ้าผูกเนกไท และเตรียมพร้อมอยู่เสมอ

หลินเจิ้นสงรู้สึกประหม่าตื่นเต

บทที่ 18

บทที่18

ถูกหลินเจิ้นสงตบโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้หลินฉ่ายเวยตกตะลึง

เมื่อเธอตั้งสติได้ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง “พ่อ พ่อตบฉัน!”

เธอแทบไม่อยากจะเชื่อ เพราะตั้งแต่เล็กจนโตพ่อไม่เคยตบตีเธอเลยสักครั้ง แต่เพื่อไอ้คนไร้ประโยชน์คนนี้ถึงกับตบเธอ

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ เธอเป็นลูกสาวของคุณน่ะ!