ตอน 145
อำนาจและทรัพย์สมบัติ
บทที่145
คำว่าลักพาตัวผิดคนที่ซ่งเทียนซานพูดออกมา เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาตอนกลางวัน ฉางเว่ยงงไปหมด
“คุณว่าไงนะ ลักพาตัวผิดคนงั้นเหรอ”
เมื่อตั้งสติได้ ฉางเว่ยจึงย้อนถามเหมือนไม่อยากจะเชื่อ คนทั้งคน จะลักพาตัวผิดได้ยังไงกัน
“ฉันอุตส่าห์ไว้ใจนาย แต่นายกลับลักพาตัวมาผิดคน! น่าโมโหจริงๆ…”
เสียงโมโหของซ่งเทีย
ตอน 146
บทที่146
หลังจากผ่านไปยี่สิบนาที รถคันหนึ่งเคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์ ฉางเว่ยลงมาจากรถ เขาดูเวลาแล้วแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ “นานขนาดนี้แล้ว สงครามคงจะเสร็จสิ้นลงแล้ว….”
พูดจบเขาก็ผลักประตูเข้าไปอย่างไม่สนใจอะไร จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงสดใสว่า “คุณซ่ง ผลการทำสงครามเป็นอย่างไรบ้างครับ”
แต่ท
ตอน 147
บทที่147
แสงจันทร์สว่างไสว รถพอร์ชเปิดประทุนสีดำคันหนึ่งกำลังแล่นอยู่บนถนนอันกว้างใหญ่
ลมพัดผมยาวของผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงเบาะคนขับจนปลิวไสว ทำให้เธอดูเย็นชาเหมือนเทพธิดาที่อยู่บนตำหนักพระจันทร์
หลินจ้าวหยูนนั่งตรงที่นั่งข้างคนขับ แววตาที่เธอมองผู้หญิงคนนั้นใกล้จะเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจ
ผู้ชายที่ผ่านอะไร