บทที่142

คฤหาสน์ซานสุ่ย

หลังจากที่ต้องห่างกับสองแม่ลูกชั่วคราว ถังเฉาจึงมาพักอยู่ที่นี่

เช้าตรู่ ถังเฉาเหงื่อออกเต็มตัวหลังจากออกกำลังกายเสร็จ เขาเตรียมจะไปอาบน้ำ จู่ๆ มือถือก็สั่น

หลินชิงเสว่โทรวิดีโอคอลมาหา

ถังเฉาไม่สนใจเรื่องอาบน้ำแล้ว เขารีบกดรับสายทันที

ถึงแม้ช่วงนี้จะอยู่ห่างกัน แต่หลินชิงเสว่

บทที่143

อีกด้านหนึ่ง คนที่อยู่ในห้องทำงานอย่างหลินชิงเสว่รับสายของหลินจ้าวหยูน

“ฮัลโหล จ้าวหยูน”

เธอยกมือถือขึ้นมาฟัง แต่ทว่ากลับไม่มีเสียงอะไรเลย

“ฮัลโหล”

เธอพูดขึ้นอีกครั้ง ยังคงไม่มีเสียงอะไร

“พูดสิ! จ้าวหยูน”

ความเงียบผ่านไปราวหนึ่งนาที จู่ๆ หลินชิงเสว่ก็รู้สึกถึงว่าจิตใจไม่เป็นสุข น้ำเสียงของเ

บทที่144

หลังจากผ่านไปสิบนาที รถแท็กซี่คันหนึ่งมาจอดที่หน้าประตูนิคมอุตสาหกรรม

ถังเฉาเดินลงจากรถด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวของเขา ชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปข้างใน

จิตวิญญาณอันแข็งแกร่งทำให้เขารู้ทันทีว่ามีใครหลบอยู่ตรงไหนบ้าง เมื่อเหยียบเข้ามาในนิคมอุตสาหกรรม

ขอแค่ถังเฉาอยากทำ พวกที่