ตอน 1
กาลครั้งหนึ่งฉันก็เคยมีสุข
ตอนที่ 1 มาอยู่กับฉันหนึ่งเดือนหนึ่งแสน
"หลับตาลง แล้วตามจังหวะฉัน"
เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยฮอร์โมนเพศชายนั้นค่อยๆผ่านเข้าไปในหูของหญิงสาวอย่างช้าๆ
เสียงนั้นทำให้เกิดความสับสนเป็นอย่างมาก เธอที่นอนอยู่บนเตียงใหญ่ สายตาของเธอไม่สามารถปกปิดความรู้สึกที่รักใคร่นั้นได้ เธอโดนทับอย่างแน่นจากคนที่ร้อนแรง
ในห้องที่เต็มไปด้วยความมืด เตียงที่สั่นไหวอย่างต่อเนื่อง เสียงของลมหายใจที่หนักแน่น รวมกันกลายเป็นบทเพลงของกันและกัน
หนึ่งคืนที่แปลกประหลาด ฟางหยิวลืมตาขึ้น ข้างหูของเธอเป็นลมหายใจของชายคนนั้น
ฟางหยิวเข้าไปในห้องน้ำอย่างระมัดระวัง เธอมองตัวเองจากในกระจก รอยแดงบนตัว มันทำให้เธอรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
เธอไม่คิดเลยว่าจะได้ใกล้ชิดกับเหยนเฉินขนาดนี้ เขาเป็นคนที่เธอหลงรักมานานหลายปีแล้ว
หลังออกมาจากห้องน้ำ เธอก็ไปที่ห้องครัว เพื่อเตรียมอาหารเช้าให้เหยนเฉิน
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง อาหารเช้าก็วางอยู่บนโต๊ะและเหยนเฉินก็ปรากฏตัวขึ้นที่ทางเดินบนชั้นสอง
ฟางหยิวเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นดวงตาสีดำคมชัดของชายหนุ่ม แก้มของเธอก็แดงเล็กน้อย เธอก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็ว และพูดด้วยน้ำเสียงอันนุ่มนวล "เฉิน อาหารเช้าทำเสร็จแล้ว"
ริมฝีปากสวยของชายคนนั้นมีเสน่ห์มาก "เธอ... "
เสียงนี้ไพเราะดังเช่นเมื่อวาน แต่สิ่งที่แตกต่างออกไปคือความเฉยเมยที่เพิ่มขึ้น
ฟางหยิวกำมือแน่น เธอรู้สึกเหมือนมีเชือกมามัดเธอไว้ภายในใจ เขาจะพูดถึงเรื่องเมื่อวานไหม? แล้วเขาจะพูดอะไรบ้าง? ให้เธอเป็นแฟนของเขาหรอ? จะรับผิดชอบเธอ? หรือว่าอย่างอื่น....
"เธอชื่ออะไร?"
ฟางหยิวชะงักไป ภายในสมองเธอว่างเปล่า...เขาจะไม่รู้ชื่อของเธอได้ยังไงกัน....
"ฉัน...ฉัน..." เพราะว่าความตื่นเต้น ทำให้ฟางหยิวพูดติดอ่าง "ชื่อฟางหยิว นาย....."
เขาแถบจะจำเธอไม่ได้เลย
“หลินหยู๋？”
“ฟางหยิว” ฟางหยิวก้มหน้าอยู่ตลอดเวลา มองไปยังนิ้วเท้าของตัวเอง
"เธอทำอาชีพอะไร?"
"ฉันเป็นคุณครู ครูสอนดนตรี"
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ มันเงียบมาก จนทำให้ฟางหยิวรู้สึกอายเล็กน้อย เธอกลัวว่าตัวเธอจะทำอะไรผิดไป และทำให้เหยนเฉินไม่มีพอใจ
"เป็นครูได้เงินเดือนเท่าไหร่?"
"สาม...สามพัน" เหยนเฉินถาม และฟางหยิวก็ตอบ เธอรู้สึกว่ายอดเงินเท่านี้มันน่าอายมาก และรีบพูดเสริมว่า "เพราะว่าเพิ่งจบมา ยัง ยังอยู่ในช่วงฝึกงาน"
เหยนเฉินมองสาวน้อยที่อยู่ตรงหน้าเขา เธอเป็นผู้หญิงที่มีความคิดและมีความสามารถทำอะไรได้หลายอย่าง
เป็นเพียงแค่ครูธรรมดา แต่กลับทำให้งานเลี้ยงเมื่อคืนต่างก็พูดถึงเธอและแน่นอนว่าต้องใช้ความพยายามมาก
มีผู้หญิงจำนวนมากที่วิ่งเข้าหาเขา แต่ผู้หญิงคนนี้ฉลาดมาก ควรจะเก็บไว้
"มาอยู่กับฉัน หนึ่งเดือนหนึ่งแสน ได้ไหม?"
ฟางหยิวชะงักไปและเงยหน้าขึ้นถาม "นายพูดว่าอะไรนะ?"
จนกระทั่งฟางหยิวเงยหน้าขึ้นมา เหยนเฉินจึงมองเห็นรูปร่างหน้าตาของเธอได้ชัดเจนมาขึ้น ปากนิดจมูกหน่อย ไม่ถือว่าเป็นสาวสวย แต่ก็ไม่ถือว่าแย่
"ถ้าราคาไม่โอเค เธอบอกมาเลยว่าต้องการเท่าไหร่"
ฟางหยิวคิดว่าตัวเองไม่ได้โง่ แต่ความขมขื่นในใจของเธอก็เพิ่มขึ้นอย่างเงียบๆ เธอพูดอย่างไม่รู้ตัว "ฉัน ฉันไม่ต้องการเงิน... "
เสียงนั้นเบามาก เบาจนเหยนเฉินไม่ได้ยิน
"ห้ะ?"
ฟางหยิวสูดลมหายใจเข้า ค่อยๆยิ้ม เด็กหญิงตัวเล็กที่มีท่าทางขี้เล่น มองไปที่เหยนเฉินและกระพริบตา "ฉันสามารถเป็นแฟนนายได้ แต่ฉันไม่ต้องการเงิน"
ผมสีเข้มของหญิงสาวกระจัดกระจายอยู่ข้างหู ผมสีดำทำให้ผิวของเธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ดวงตาคู่นั้นเปล่งประกายแวววาว ริมฝีปากสีแดงของเธอก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เมื่อมองเธออย่างตั้งใจดูเหมือนว่าเธอจะสวยมากขึ้น
ฟางหยิวมองไปที่ดวงตาสีเข้มของเหยนเฉิน ซึ่งดูเหมือนว่าจะมีกระแสน้ำวนขนาดใหญ่ที่ดึงดูดเธอไว้ไม่ให้หลุดลอยไปไหน
ข้างหูมีเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่ม "แฟนของฉัน เธอเหมาะหรอ?"
ตอน 2
ตอนที่ 2 คู่นอนของเขา
ฟางหยิวหยุดหายใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเสียใจ สายที่รัดแน่นในหัวใจของเธอก็แตกออกทันที
เขาเป็นประธานบริษัทเหยน เธอจะไปเป็นแฟนของเขาได้ยังไงกัน?
เธอ....ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลย
ในเวลานี้ เธอดูเหมือนจะเข้าใจบางสิ่งบางอย่าง คนที่ใช้เวลาตลอดทั้งคืนกับเธอเมื่อวานนั้นไม่ใช่เด็กยากจนอีกต่อไป
เหยนเฉินจากไปแล้ว ทิ้งเธอไว้ในบ้านหลังใหญ่คนเดียว
เขาไม่ต้องการให้เธอมาเป็นแฟน แต่ก็ไม่ได้ไล่เธอไป เขาคงอยากรักษาความสัมพันธ์บนเตียงกับเธอไว้
ตำนานที่กล่าวขานถึงกิ๊ก? หรือว่าจะเป็นเพียงคู่นอน?
ฟางหยิวรู้ตัวเองดี หลังจากที่คิดทบทวน เธอก็ออกจากบ้านหลังนี้
เธอเป็นคนจน แต่เธอก็เป็นคนที่มีความคิด
……
ในห้องทำงานของประธานบริษัทเหยน หลังจากที่ผู้ช่วยได้ยื่นเอกสารให้เขา "เธอจากไปหลังจากที่ทำความสะอาดบ้านเรียบร้อยแล้ว นี่คือบัตรของคุณ เธอไม่ได้เอาไปด้วย"
เหยนเฉินขมวดคิ้ว ริมฝีปากบางของเขา แสดงให้เห็นถึงความสงสัย
หญิงสาวที่ไม่ต้องการเงิน? แต่อยากจะเป็นแฟนของเขา
เหอะ... ด้วยเสียงเบาบาง เหยนเฉินพยายามไม่นึกถึงเรื่องคืนนั้น นิ้วมือที่ดูสะอาดเลื่อนดูเอกสารอย่างรวดเร็ว
ทุกวันนี้มีเอกสารมากมายที่รอให้เขาตัดสินใจ เรื่องรักๆใคร่ๆของหนุ่มสาวมันทำให้เสียเวลา เขาไม่มีเวลาว่างหรอก
……
หลังจากที่ประตูก็บ้านพักได้ล็อกไป ฟางหยิวก็รู้สึกเสียใจมาก
นี่ก็ห้าปีแล้ว กว่าเธอจะหาเขาเจอมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอจะยอมแพ้ง่ายๆแบบนี้เลยหรอ?
หลังจากที่คิดทบทวนแล้ว เธอยอมทิ้งศักดิ์ศรีของเธอไว้และนั่งรอเขาอยู่หน้าประตู
ไม่ว่าจะเป็นแฟนของเขา กิ๊กของเขาหรือว่าจะเป็นคู่นอนของเขา ขอแค่เพียงได้อยู่ข้างกายเขา แค่นี้ก็ดีมากแล้ว....
ฟางหยิวคิดเช่นนั้นและทำเช่นนั้น
เมื่อรอ ไม่คิดเลยว่าจะล่วงเลยถึงหกชั่วโมง
เธอสวมชุดสีแดงที่ใส่ในงานเลี้ยงเมื่อวาน นั่งตัวสั่นอยู่ท่ามกลางสายลมของฤดูใบไม้ล่วง
……
หลังจากที่เหยนเฉินไปงานเลี้ยงเสร็จ ตอนที่กลับไปยังบ้านพักก็เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว
"ประธานเหยน คุณเมามากแล้ว ฉันจะช่วยพยุงคุณเข้าไปในบ้านนะ" เสียงผู้หญิงที่มีเสน่ห์ดังมาจากที่นั่งคนขับ
นั่นคือดาราสาวหน้าใหม่ซูยู่ เธอสวยและเซ็กซี่มาก อีกทั้งยังมีเสน่ห์มากๆ
ฟางหยิวเห็นรถคันหนึ่งขับเข้าในบ้านพักจากระยะไกล เธอเห็นซูยู่ที่สวยงามกำลังกอดชายหนุ่มที่ดูโดดเด่นไว้
เพียงแต่ว่ามันไกลเกินไป เธอไม่แน่ใจว่าผู้ชายคนนั้นคือเหยนเฉินไหม ที่จริงไม่ใช่ไม่แน่ใจหรอก เธอแค่ไม่อยากยอมรับก็แค่นั้น
เขาเดินเข้ามาอย่างโซซัดโซเซ
เธอเห็นซูยู่กำลังลูบไล้กล้ามหน้าอกของชายคนนั้น และยังปลดเข็มขัดเขาออกอีกด้วย
ถึงแม้ว่าผู้หญิงจะเป็นฝ่ายเสนอตัว แต่เหยนเฉิน....ก็ไม่ได้ปฎิเสธ
มันก็เหมือน....เหมือนกับเรื่องเมื่อวาน เหมือนที่เธอกอดเขาไว้ เรียกชื่อของเขา และขอร้องให้เขาไม่จากเธอไปอีก
หลังจากนั้นเธอก็จำไม่ได้ว่าเสื้อผ้าหลุดออกไปได้ยังไง ฟางหยิวจำไม่ได้เลย เธอจำได้เพียงว่าเหยนเฉินทำให้เธอหลงใหลในตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง
เธอยิ้มเยาะเย้ยให้กับตัวเอง ความขมขื่นที่มีอยู่ในใจ ดวงตาร้อนผ่าว เหมือนมีอะไรบางอย่างจะไหลออกมา แต่ก็กลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ
เมื่อเห็นว่าซูยู่กำลังทำอะไรกับชายที่รักของเธอ ฟางหยิวพยายามกลืนความคมขื่นลงไป และพูดออกมาอย่างอ่อนโยนว่า "เฉิน ที่พูดตอนเช้า? ยังนับอยู่ไหม?"
ในหมู่บ้านพักของคนรวย ในเวลานี้ ไม่มีคนอยู่เลย
จู่ๆก็มีเสียงของหญิงสาวโผล่ออกมา ทำให้ซูยู่หันไปมองฟางหยิวที่อยู่ด้านหลังด้วยความตกใจ ดวงตาที่สวยงามเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เหยนเฉินเงยหน้าขึ้นมองไปยังเธอ และซูยู่ก็มองไปที่เธอเหมือนกัน
ฟางหยิวรู้สึกโกธรมาก ผมที่ยาวสลวยโดนลมพัดจนยุ่งเหยิง เธอมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก
ในค่ำคืนที่มืดสนิท ผิวของหญิงสาวสว่างมาก ชุดสีแดงนั้นทำให้เธอดูสวยมาก ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะเปื้อนหมึกสีดำและเป็นสีดำที่เปร่งประกาย
ดวงตาคมของเหยนเฉินมองไปที่เธอ เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวยกว่าตอนกลางวันหลายเท่า
เขาที่โดนลูบไล้จากซูยู่ แต่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ จู่ๆก็มีความรู้สึกขึ้นมา
ตอน 3
ตอนที่3 อยู่กับนายเป็นผู้หญิงของนาย
"เธอเป็นใคร?" ซูยู่รู้สึกไม่มีพอใจ สองปีที่พามาเธอพยายามเข้าหาเหยนเฉิน ตอนนี้เธอมีโอกาสแล้ว และเธอก็จะไม่ยอมให้คนอื่นมาทำมันพัง
ฟางหยิวสนใจแต่เหยนเฉิน สายตาเธอมองตรงไป จนละเลยซูยู่ เธอพูดประโยคนั้นซ้ำอีกรอบ "เฉิน ที่พูดตอนเช้า? ยังนับอยู่ไหม?"
เหยนเฉินจ้องไปที่เธออย่างเงียบ ๆ "ตอนเช้า ฉันพูดอะไรเหรอ?"
ฟางหยิวเม้มปากของเธอ คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนแอและไม่สามารถอธิบายได้ "อยู่กับนาย เป็นผู้หญิงของนาย"
สีหน้าของซูยู่ดูไม่พอใจมาก เธอกลัวว่าเธอคนนี้จะมาทำเรื่องดีๆของตัวเธอพัง เธอจึงดึงแขนของเหยนเฉินไปที่หน้าอกของเธอ "ประธานเหยนคะ วันนี้ฉันอุตส่าห์เลื่อนงานทุกอย่าง เพื่อมาอยู่กับคุณเลยนะคะ"
เหยนเฉินมองไปยังหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดอีกครั้ง ซูยู่สวยมาก แต่ไม่ใช่แนวของเขา ฟางหยิวไม่ถือว่าสวยมาก แต่เธอทำให้เขามีอารมณ์
เหยนเฉินยกริมฝีปากของเขาและพูด "เธอกลับไปเถอะ เธออยากเล่น เดี๋ยวฉันจัดการให้เธอเอง"
……
ซูยู่กลับไปแล้ว ตอนที่เธอกลับ เธอจ้องเขม็งไปที่ฟางหยิว
ฟางหยิวไม่ได้สนใจซูยู่เลย เธอเดินเข้าไปพยุงเหยนเฉิน
ชายหนุ่มที่สูงโปร่งเดินไปหาเธอ หลังจากที่เธอเรียกว่า "เฉิน" เขาก็อุ้มเธอขึ้นมา
ฟางหยิวไม่สามารถทรงตัวได้จึงกอดคอของชายหนุ่มไว้อย่างเป็นธรรมชาติ
เหยนเฉินพาเธอเข้าไปในห้องนอนใหญ่
ก่อนที่จะวางเธอลงบนเตียงใหญ่
ชายหนุ่มก้มลงไปที่คอของเธอ กลิ่นหอมเย้ายวนของไวน์ผสมกับกลิ่นหอมดั้งเดิมของชายหนุ่มที่ปลายจมูกของเธอ เขาสามารถทำให้เธอหลงใหลในตัวเขาได้เสมอ
“เฉิน……”
เริ่มที่อารมณ์ ตามมาด้วยเสียงร้องและการเคลื่อนไหวของร่างกาย
ภายใต้จังหวะของการหายใจ
สิ่งที่ไม่สามารถรีรอได้คือการดื่มด่ำกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านี้
เป็นอีกคืนที่ช่างน่าหลงใหล
เช้าวันที่สอง เหยนเฉินให้บัตรกับเธอ ฟางหยิวถาม "อันนี้ต้องรับใช่ไหม?"
เหยนเฉินไม่ได้ตอบอะไร แต่เขาขมวดคิ้ว ฟางหยิวรับบัตรมาอย่างระมัดระวัง "เฉิน ทานข้าวเช้าไหม? ฉันจะทำให้นาย"
เหยนเฉินที่สวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว หลังจากที่ลงมาเขาก็ออกไปเลย
ไม่ได้พูดอะไรกับเธอสักคำ
หัวใจฟางหยิวมีแต่ความเหงา เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่เป็นสิ่งที่ถูกหรือผิด เธอกลายเป็นคู่นอนของเหยนเฉิน แต่ไม่ใช่คนรัก
หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ผู้ช่วยฉินช่งของเหยนเฉินก็เข้ามาอธิบายสิ่งต่างๆให้ฟางหยิวฟัง
1. ต่อไปนี้ก็อยู่ที่นี่ได้เลย
2. ถ้าต้องการอะไร สามารถบอกผู้ช่วยฉินได้เลย
3. ต้องเรียกเหยนเฉินว่าประธานเหยนหรือคุณเหยน
4. ไม่สามารถมีหน้ามีตาในสังคมภายนอกได้
5. ต้องรู้จุดยืนของตัวเอง
ที่กล่าวมาทุกข้อ ถ้าทำผิด คุณเหยนจะรู้สึกไม่พอใจมากๆ
ฟางหยิวเพิ่งเข้าใจว่าเขานั้นไม่ชอบให้เธอเรียกว่าเฉิน เขาเลยรู้สึกไม่พอใจในตอนเช้า เขาจึงไม่สนใจเธอ
……
ฟางหยิวเก็บบัตรที่เหยนเฉินให้ไว้ในกล่อง
เมื่อคิดว่าตัวเองต้องอยู่ที่นี่ เธอจึงไปซุปเปอร์มาร์เก็ตและซื้อของใช้ที่จำเป็นในชีวิตประจำวัน
ในขณะที่เดินเล่นในซุปเปอร์มาร์เก็ต เธอรู้สึกเหมือนกำลังซื้อของเข้าบ้านเลย เธอรู้สึกดีมากๆ ไม่ว่าเธอจะอยู่ในสถานะอะไร แค่ได้อยู่ข้างกายเหยนเฉินก็เพียงพอแล้ว และเธอก็มีโอกาสทำให้เขามาชอบเธอ
เธอซื้อทั้งแปรงสีฟันคู่รัก แก้วคู่รัก ผ้าเช็ดตัวคู่รัก รองเท้าแตะคู่รักและชุดนอนคู่รัก
ในร้านขายชุดนอน ฟางหยิวเห็นชุดที่เซ็กซี่ เธอหน้าแดงมา แต่ก็ซื้อชุดนั้นมาด้วย
เธออ่านหนังสือมาเยอะมาก ในหนังสือบอกว่า ผู้ชายชอบอะไรแบบนี้มากๆ
จากนั้นก็ไปซื้อวัตถุดิบอาหารมากมาย รอให้เขากลับมาทานข้าวตอนกลางคืน
……
หลังจากช่วงบ่ายที่วุ่นวายอยู่ในห้องครัว เมื่อเธอเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เธออยากจะโทรหาเหยนเฉิน และถามว่าเขาจะกลับมาทานอาหารเมื่อไหร่
เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองนั้นไม่มีเบอร์ของเขา
เมื่อคิดทบทวน เธอจึงตัดสินใจโทรหาผู้ช่วยฉินช่งของเขา
ฉินช่งพูด "ประธานเหยนคืนนี้มีงานเลี้ยง อาจจะไม่กลับไปหาคุณ ถ้าประธานเหยนจะไปหาคุณ ผมจะส่งข้อความไปบอกคุณก่อน"
หลังจากวางสาย ฟางหยิวที่พร้อมทำให้เหยนเฉินทุกอย่าง ก็กลายเป็นฟางหยิวที่ท้อแท้และสูญเสียพลังไป
เขาอาจจะไม่กลับมา แล้วเธอควรจะทำกับข้าวต่อไหม?
ยังไงก็ทำเถอะ ถ้าเขากลับมาล่ะ?