บทที่93

เมื่อเดินกันมาราวกับเวลาอันนานแสนนาน กู้จิ้งเจ๋อก็ถามขึ้นว่า “นี่เรายังไม่ถึงอีกเหรอ”

หลินเช่อจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าในระหว่างการเดินอยู่ข้างเขา ได้เห็นรอยยิ้มของเขานั้น เธอลืมร้านซุปหมาล่าที่ว่าไปเสียสนิท แถมยังเดินเลยร้านมาแล้วเสียด้วย

“โอ๊ยตายจริง เราเดินเลยมาแล้วละค่ะ”

บทที่94

กู้จิ้งเจ๋อยกมือห้ามไม่ให้หลินเช่อเข้ามาใกล้ เขาเงยหน้าขึ้นแล้วบอกว่า “ไม่เป็นไร อาจเพราะมันเผ็ดไปก็ได้”

หลินเช่อนึกกลัว ถ้าเธอพาเขามากินซุปหมาล่าแล้วเกิดทำให้ประธานของบริษัทกู้อินดัสทรีต้องล้มป่วยขึ้นมาละก็ เธอต้องเจอปัญหาใหญ่แน่

แม้กู้จิ้งเจ๋อจะบอกว่าไม่เป็นอะไร แต่เธอ

บทที่95

หลินเช่อไม่มีทางเลือกอื่นจึงตอบไปว่า “ทำไมถึงไม่รอบคอบอย่างนี้นะ เดี๋ยวฉันไปรับ คืนนี้เธอค้างกับฉันก็ได้”

“ฮ่าๆๆ ก็ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่จ๊ะ ดวงมันซวยน่ะ ทั้งหมดนี่เป็นเพราะอีตาโจวหมินฮั่นนั่นแหละที่มายุ่มย่ามอยู่ที่ชั้นล่าง”

หลินเช่อถามที่อยู่และหันไปถามเฉินอวี่เฉิง “ที่อยู