บทที่91

หลินเช่อมองเขา “โอเคๆ ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

เขาก็จัดการในสิ่งที่เขาอยากจะจัดการนั่นแหละ ผู้ชายคนนี้สามารถหาข้ออ้างได้สารพัดถ้าเขาอยากจะหาเหตุผลขึ้นมา

ด้วยเหตุนี้ หลินเช่อจึงไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

วันรุ่งขึ้น ทุกคนต่างเตรียมตัวกลับบ้าน

มู่หว่านฉิงแทบทนไม่ได้ที่

บทที่92

“ฉันชอบคนซื่อบื้อแบบเธอมากกว่า” กู้จิ้ิ้งอวี่หันมาลูบหัวเธอ

“โอ๊ย คุณนั่นแหละซื่อบื้อ พวกคุณก็ซื่อบื้อกันทั้งบ้านนั่นแหละ!” หลินเช่อแหวออกมาเสียงดังสนั่น

ไม่ช้ารถก็มาถึงจุดหมาย กู้จิ้ิ้งอวี่ส่งเธอลงข้างถนนแล้วขับออกไป

เมื่อเข้าบ้านมา หญิงสาวก็พบว่ากู้จิ้งเจ๋อกำล

บทที่93

เมื่อเดินกันมาราวกับเวลาอันนานแสนนาน กู้จิ้งเจ๋อก็ถามขึ้นว่า “นี่เรายังไม่ถึงอีกเหรอ”

หลินเช่อจึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าในระหว่างการเดินอยู่ข้างเขา ได้เห็นรอยยิ้มของเขานั้น เธอลืมร้านซุปหมาล่าที่ว่าไปเสียสนิท แถมยังเดินเลยร้านมาแล้วเสียด้วย

“โอ๊ยตายจริง เราเดินเลยมาแล้วละค่ะ”