บทที่ 66

บทที่66

โม่ฮุ่ยหลิงส่งยิ้มให้หลินเช่อก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆ

“คุณหลิน” ยิ่งหล่อนพยายามยิ้มให้อย่างอ่อนหวานเท่าไหร่ หลินเช่อก็นึกเกลียดกลัวเธอมากขึ้นเท่านั้น

โม่ฮุ่ยหลิงคนนี้เป็นคนที่คาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ

“คุณโม่ มาหากู้จิ้งเจ๋อเหรอคะ คุณเข้าไปข้างในบ้านได้เลยนะคะ

บทที่ 67

บทที่67

กู้จิ้งเจ๋อปล่อยให้คนช่วยพยุงโม่ฮุ่ยหลิงขึ้นรถ จากนั้นเขาจึงขับรถพาเธอไปยังโรงพยาบาล

เมื่อถึงโรงพยาบาล หมอก็รีบตรวจเช็กร่างกายของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว โม่ฮุ่ยหลิงเอาแต่ร้องไห้อยู่ตลอดเวลา พร่ำบอกแต่ว่าเธอแทบจะตายด้วยความเจ็บอยู่แล้ว

กู้จิ้งเจ๋อก็ทำได้แค่ปลอบใจเธอ

บทที่ 68

บทที่68

โม่ฮุ่ยหลิงกรีดร้องเสียงดังและมองหน้ากู้จิ้งเจ๋ออย่างคับแค้นใจ “จิ้งเจ๋อคะ นี่มันเจ็บมากนะ คุณเห็นมั้ยว่าแผลฉันมันใหญ่ขึ้นน่ะ”

กู้จิ้งเจ๋อก้มลงมอง เขาเห็นเพียงรอยถลอกเล็กน้อยเท่านั้น จึงพูดกับเธอว่า “มันไม่ใหญ่สักหน่อย เธอไม่เห็นต้องกลัวขนาดนี้เลย”

หญิงสาวทำปาก