บทที่295

หัวคิ้วของหลินเช่อยับย่นด้วยความรู้สึกหดหู่ ย่นจมูกอย่างไม่พอใจ เธอรุมร้อนไปด้วยความรู้สึกที่อยากจะช่วยเขาแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งที่ต้องแบกรับเอาไว้

เมื่อหมอจัดการทำแผลเสร็จ และตรวจสอบอุปกรณ์ทุกอย่างอีกครั้ง ก่อนจะถามชายหนุ่มด้วยความระมัดระวังว่า “ท่านมีหายใจติดขัดหรือเปล่าคะ”

บทที่296

“อีกอย่าง ตอนนี้ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว แค่แผลน่ากลัวไปหน่อยเท่านั้นเอง” คนเจ็บยิ้ม “ทั้งกล้ามเนื้อ กระดูก แล้วก็อวัยวะภายใน ไม่มีส่วนไหนได้รับบาดเจ็บ ตอนที่เกิดเหตุระเบิดขึ้น ฉันไม่ได้อยู่ใกล้ระเบิดนัก เมื่อกี้ฉันล้อเล่นเท่านั้นเองน่ะ จริงๆ นะ” เขาบอกเบาๆ ขณะมองดูดวงตาใสกระจ่างของเธอ

บทที่297

หลินเช่อสั่นสะท้าน ราวกับว่าเขาได้ฉกชิงเอาวิญญาณของเธอไปแล้วก่อนหน้านี้โดยที่เธอไม่ทันรู้ตัว และตอนนี้เธอก็รู้สึกได้ว่ามือเขากำลังซุกซนอยู่ในกางเกงเธอ จนเธอต้องรีบเอื้อมไปคว้าไว้

“กู้จิ้งเจ๋อ อย่าค่ะ…” หลินเช่อบอก

“ยัยโง่ ฉันก็แค่ขอดูหน่อยเท่านั้นเอง” เขาเงยหน้าขึ้นอีกค