บทที่26

หลินเช่อนอนหลับสนิทไม่รู้เรื่องรู้ราวตลอดทั้งคืนนั้น

เธอนอนอยู่อย่างนั้นราวกับว่าเธอกำลังเห็นกู้จิ้งเจ๋อผู้กำลังมองมาด้วยใบหน้าอันอ่อนโยน นุ่มนวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ภายในดวงตาของเขาดูเหมือนวงผิวน้ำที่กระเพื่อมไหวเป็นระลอก

ริมฝีปากบางเชิญชวนบิดโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอันเ

บทที่27

หลินเช่อและอวี๋หมินหมิ่นต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย

เมื่อทั้งคู่กำลังจะกลับออกไป อวี๋หมินหมิ่นก็พูดขึ้นว่า “มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ”

หลินเช่อส่ายหน้า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ

แล้วในตอนนั้นเอง เซนมิร่าก็โผล่เข้ามาก่นตะโกนใส่หลินเช่อทันทีที่เธอพรวดพราดเข้ามาในห้อง

บทที่28

“ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ มันไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย” หลินเช่อโบกมือ

“ไม่ เธอเป็นภรรยาฉัน” เขายังย้ำหนักแน่น

หัวใจของหลินเช่อพองโต เขามองเธอด้วยสายตาจริงจัง เติมเต็มหัวใจเธอให้เปี่ยมไปด้วยความรู้สึก

เขาบอกว่าเธอเป็นภรรยาของเขา…

หญิงสาวรีบหันหนี ไม่อยากที