บทที่168

หลินเช่ออยากจะมุดเตียงหนีไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าเธอ จับไหล่เธอไว้และไม่มีท่าทีว่าจะยอมปล่อยง่ายๆ เสียด้วย

แม้แต่แค่จะหาอะไรปิดหน้าเธอยังยากเลย

กู้จิ้งเจ๋อกวาดตามองดูเนื้อตัวของหลินเช่อและอดรู้สึกไม่ได้ว่าผิวของเธอบอบบางเกินไป

บทที่169

พูดอีกอย่างก็คือ ลิฟต์นี่คือกับดักสำหรับหลินเช่อนั่นเอง

โชคดีที่เขาเข้าไปในลิฟต์นั่นด้วย ไม่อย่างนั้น ถ้าหลินเช่ออยู่ในนั้นเพียงลำพังละก็ เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นตามมาคงจะเป็นเรื่องที่จินตนาการไม่ออกเลยทีเดียว

กู้จิ้งเจ๋อยืนนิ่งอยู่ที่ประตู มองดูทิวทัศน์เมืองผ่านกระจก เขายก

บทที่170

หลินเช่อฟาดหลังเขาไปผัวะนึง ก่อนจะบังคับให้เขานั่งอย่างสงบเสงี่ยมเมื่อเธอเริ่มลงมือทำแผลให้

กู้จิ้งเจ๋อมีบาดแผลสองสามแห่ง แต่หลังจากที่ได้ฟังเขาพูดแบบนั้น เธอก็ไม่แน่ใจอีกแล้วว่ารอยแผลไหนที่เป็นฝีมือเธอ และรอยไหนที่เกิดจากอุบัติเหตุลิฟต์กันแน่

ด้วยเหตุนี้ ในยามที่เธอใส่ยา