บทที่ 150

บทที่150

รสชาติของเขายังคงอ้อยอิ่งหลงเหลืออยู่ในปาก แต่กลับไม่ได้ให้ความรู้สึกอันน่ารังเกียจเลยแม้แต่น้อย แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ความฉ่ำชื้นจากเขากลับกระตุ้นความรู้สึกรัญจวนใจและจุดร่างของเธอให้ร้อนผ่าวราวกับจะลุกเป็นไฟ หลินเช่ออยากกอดเขาเหลือเกิน

เมื่อเขาขยับถอยออกไป ริมฝีปากของ

บทที่ 151

บทที่151

หลินเช่อแลเห็นใบหน้าของชายหนุ่มยังมีสีระเรื่อ แววตายังฉายชัดไปด้วยความห่วงใยอย่างเต็มเปี่ยม จึงนึกอยากจะแกล้งขึ้นมา เธอเดินเข้าไปยืนประชิดข้างตัวเขาแล้วออดอ้อนว่า “สามีขา ทำไมถึงไม่กล้ามองหน้าฉันล่ะคะ”

กู้จิ้งเจ๋อหาทางเลี่ยงด้วยการถามขึ้นว่า “เอาละ ไปเตรียมตัวสิ ไม่ไปเ

บทที่ 152

บทที่152

แต่เมื่อหลินเช่อหมุนตัวจะเดินออกไป ชายหนุ่มก็คว้ามือเธอไว้เสียก่อน

หลินเช่อเงยหน้ามอง

เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ

กู้จิ้งเจ๋อมองคนทั้งสองด้วยหัวใจร้อนรุ่มราวกับสุมไฟ

กู้จิ้งเจ๋อพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ฉันเองก็ต้องรีบกลับไปด้วยเหมือนกัน เ