บทที่ 10

ตอนที่ 10

เขาคือฮอร์โมน เขาคือโดปามีน

“คุณหมอฉู่ครับ รอคุณมานานแล้ว”

ลั่วหานเดินก้าวเท้าไปยังหน้าประตูห้องทำงาน เห็น หลงจื่อนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ของเธอ ดวงตาทั้งสองข้าง มองมาที่เธออย่างยิ้มๆ

เมื่อกี้ฉ่ลั่วหานกำลังเคร่งเครียด วันนี้ไม่ใช่เวรเธอออก ตรวจ แต่ทำไมถึงมีคนไข้มาหาได้ เมื่อเห็

บทที่ 11

ตอนที่ 11

อยากได้หน้า ไม่มี

ค่ำคืนในเมืองหลวง ภายใต้โคมไฟที่สว่างไสว ทำให้ ทิวทัศน์ตอนกลางคืนดูครึกครื้น

ฉ่ลั่วหานถอนเสื้อกาวน์สีขาวออก แล้วกำลังถือ กระเป๋าขึ้น เพื่อเลิกงานและกลับบ้าน ตอนที่พึ่งเดินออก จากประตู จ้าวเหมียนเหมียนก็ได้เรียกเธอจากข้างหลัง “คุณหมอฉู่ หนุ่มหล่อคนนั้นที่เจอในวั

บทที่ 12

ตอนที่ 12

ไม่ได้หล่อเล่นๆ แต่หล่อจริงๆ

สายตาของฉู่ลั่วหานจับจ้องไปยังหลงเซียวและโม่หรู เฟยไม่บ่อย มุมปากที่มีรอยยิ้มเผยออกมา ทำให้เห็นว่า รอยยิ้มนั้นดูขมขื่น ยังไม่ทันได้ถูกคนมองเห็นรอยยิ้มนี้ ยิ้มที่ขมขื่นนั้นก็ได้หายไป

หลงจื้อได้ขับแก้วไวน์จากถาดที่พนักงานเสิร์ฟได้ยก มา และเขาที่อยู่ห่า