ตอนที่ 1

แต่บางเรื่องเราก็ไม่มีไฟล์แล้วเหมือนกัน

ผู้ชายที่ทำให้คนอื่นขนหัวลุก

“เจ็บไหม?”

“ไม่…”

“แล้วแบบนี้ล่ะ?”

“ไม่เจ็บ”

“แล้วแบบนี้ละ?”

“อ๊า–เจ็บ!” %3D

ชายหนุ่มร้องตะโกนโหยหวนเสียงดังมาจากห้องฉุกเฉิน ตามด้วยความเงียบ ถึงขั้นได้ยินเสียงเย็นชาของหญิงสาว

“ไส้ติ่งอักเสบ เตรียมตัวผ่าตัดทันที”

หลังจากดูอาการเรียบร้อยแล้วนั้น พยาบาลพาตัวคนไข้ ออกไป ฉู่ลั่วหานถอดถุงมือที่สวมอยู่ ทิ้งลงในถังขยะด้วย สีหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็เริ่มเขียนอาการของคนไข้อย่าง รวดเร็ว

หลังจากที่พึ่งเขียนเสร็จนั้น ได้ยินเสียงพยาบาลพูดคุย เสวนาดังมาจากด้านนอก

“สมแล้วที่หมอฉู่เป็นคุณหมอที่ดีที่สุดของอายุรแพทย์ ฝีมือเมื่อกี้สมคำร่ำลือจริงๆ”

“จริงด้วย แต่น่าเสียดาย คุณหมอฉู่ดีทุกอย่าง ขาดก็แต่ ดวงไม่ดี จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงาน” “จริงด้วย ผู้หญิงเก่งเหมือนหมอฉู่ ใครจะกล้ามาเอา?”

เสียงพูดคุยเสวนาค่อยๆไกลออกไป ฉู่ลั่วหานซุกมือลง ไปในเสื้อกาวน์ตัวขาวเหมือนหิมะ นิ้วมือสัมผัสกับแหวน แต่งงานที่ราคาไม่ธรรมดา

ดวงไม่ดี?

จนถึงตอนนี้ยังไม่ได้แต่งงาน?

ไม่มีใครกล้าเอา?

คำพูดเสียดสีหู ทำให้คนฟังรู้สึกไม่สบาย แต่ว่า สำหรับ คนที่แต่งงานมาแล้วสามปีอย่างฉู่ ลั่วหาน คำพูดเหล่านี้เธอ ไม่สะทกสะท้านไปนานแล้ว

เพียงแต่คิดแล้วก็รู้สึกแทงใจดำ แต่งงานมาสามปี เธอ

และสามีของตนเองเจอกันนับครั้งได้ บอกว่าเป็นสามี

ภรรยากัน แต่กลับเป็นคนแปลกหน้าเสียยิ่งกว่าคนที่เดิน

อยู่ข้างถนน

หนี้ น่ารังเกียจมากแค่ไหนกัน?

ฉู่ลั่วหานหยุดคิดไร้สาระ หยิบกระดานรองเขียนสแตน เลสขึ้นมา เตรียมตัวที่จะเข้าไปตรวจตามห้อง

ทางเดินในโรงพยาบาลเคล้าไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ รองเท้าส้นแหลมสูงเดินอยู่บนพื้นดังสะท้อน ฉู่ลั่วหานสวม ชุดกาวน์เดินไปตามทางเดิน ยูนิฟอร์มใส่ทำงานเรียบๆแต่ ถูกเธอใส่ให้มีระดับขึ้นมา

พึ่งเดินไปถึงทางเลี้ยว– “เมื่อกี้ฉันเห็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลของเรารีบวิ่งไปที่ ห้องฉุกเฉิน เหมือนว่ามีผู้ป่วยคนสำคัญ พระเจ้าช่วย ต้อง เป็นผู้ป่วยระดับไหนกันนะที่ถึงเชิญผู้อำนวยการโรง พยาบาลของเราไปรักษาด้วยตนเอง?”

“เรื่องนี้ใครจะไปรู้ล่ะ ในเมืองหลวงมีลูกนักการเมือง มากมาย คนรวยก็เยอะ มนุษย์เราก็กินอาหารวันละสามมือ เหมือนกัน ไม่มีใครไม่ป่วยหรอก”

“แต่ว่า คุณลองคิดดูสิ คนที่สามารถเชิญผู้อำนวยการ โรงพยาบาลไปได้ จะมีสักกี่คน?”

ผู้คนจับกลุ่มคุยกัน เห็นได้ชัดว่า ไม่มี

ฉ่ลั่วหานกระตุกยิ้มมุมปาก แววตายังคงนิ่งเฉยไร้ซึ่งคลื่น ใดๆ เสียงฝีเท้าจากที่ไกลมาที่ใกล้ พวกพยาบาลที่จับกลุ่ม คุยกันอยู่นั้นหุบปากไปแล้ว

เสียงของพวกพยาบาลไม่ได้ทำให้ฝีเท้าของฉู่ลั่วหานช้า ลง รังสีความเคร่งขรึมเย็นชาแสนคุ้นเคย คือมาตรฐานของ เธอ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่หมอธรรมดา แต่เพราะความเงียบ ความเคร่งขรึมและความสง่างาม ทำให้เธอเป็นที่สนใจของ ทุกคน

ศูนย์ตรวจ ฉู่ลั่วหานเดินไปถึงห้องน้ำ ยืนอยู่หน้าอ่างล้าง มือ วางกระดานรองเขียนสแตนเลสไว้บนชั้นวางไม้ แล้ว ล้างมือ

“หมอฉู่คะ ทำไมโทรมจังเลยคะ? ไม่ได้พักผ่อนหรอคะ?” แพทย์แผนกเดียวกันชูเหม่ยฉีเอ่ยถามขึ้น โทรมงั้นหรอ?

“คงเป็นเพราะช่วงนี้เหนื่อยมั้งคะ” ฉู่ลั่วหานตอบกลับ

“ผู้หญิงเราต้องรักตัวเองให้มากๆค่ะ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่มี แฟน..เอ่อ ฉันหมายความว่า ถึงแม้ว่าคุณจะโสด แต่ว่า ร่างกายคือต้นทุนนะคะ”

คำพูดที่ชวนโมโห ฉู่ลั่วหานไม่พูดอะไร ชูเหม่ยฉีจึงหยุด พูด แล้วเดินออกไป

มองดูใบหน้าเล็กรูปทรงไข่ผ่านกระจก ฉู่ลั่วหานอดไม่

ได้ที่จะคิด หรือว่าอารมณ์ของเธอจะได้รับผลกระทบมา

จากคำพูดของพยาบาลพูดนั้น? น้ำเย็นไหลผ่านหลังมือ เคล้าไปด้วยความเย็นเฉียบ เหตุ เพราะตกใจกับความเย็น หญิงสาวในกระจกจึงขมวดคิ้ว

หรือจะกล่าวได้ว่า หัวใจกระตุกเล็กน้อย

ให้ตายสิ ทำไมจู่ๆเธอถึงคิดถึงเขา?

ทั้งๆที่หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้นก็บอกกับตนเองแล้ว ผู้ชาย คนนี้ ชีวิตนี้เธอจะไม่มีวันรักอีก!

แม้ว่าครั้งหนึ่งจะเคยรักแทบตาย!

แม้ว่าครั้งหนึ่งจะเคยรักจนบ้าคลั่ง!

มือ สัมผัสลงบนแหวนอีกครั้ง คอยพก”ตู้ทองเคลื่อน”กับ ตัวอยู่ตลอดเวลาเพราะต้องใช้ยามจำเป็น เพราะอย่างไร เสีย ถ้าหากว่าจู่ๆผู้ชายคนนั้นต้องการเจอกะทันหัน นิ้วมือ

ของเธอว่างเปล่าก็คงไม่ดี “หมอฉู่!หมออยู่ที่นี่เอง!เร็วเข้า รีบตามฉันมาค่ะ ผู้อำนวย การต้องการผู้ช่วย แจ้งชื่อมาว่าต้องเป็นคุณเท่านั้น!”

เสียงของพยาบาลดูรีบร้อน หน้าผากยังคงมีเหงื่อไหลซึม ดูร้อนใจมาก

“ค่ะ”

ฉู่ลั่วหานสงบสติอารมณ์แล้วขานรับ หยิบกระดานรอง เขียนสแตนเลสแล้วรีบวิ่งไป

ในห้องฉุกเฉินที่สุดแสนจะเคร่งเครียด อากาศในห้อง เคล้าไปด้วยความน่ากลัว ฉู่ลั่วหานพูดขึ้นใจ เป็นใครกันแน่ ถึงสามารถทำให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลที่มีชื่อเสียงถึง กับต้องตื่นเต้นขนาดนี้

ฉ่ลั่วหานเดินไปจนถึงหน้าเตียงผู้ป่วย เสียง”โครัม”ดังขึ้น ในหัว ร่างกายแข็งที่อราวกับติดกาวจนไม่สามารถ เคลื่อนไหวได้ ดวงตากลมโตมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่ซีด ขาวซึ่งนอนอยู่บนเตียง หัวใจ แทบจะหยุดเต้น!

ชายหนุ่มผิวสีมอล์ตแลดูสุขภาพดีนอนอยู่บนเตียง ร่างกายของเขามีเหงื่อเม็ดเล็กๆไหลออกมา แววตาคู่นั้น หนาวเย็นเสียยิ่งกว่าหิมะขาวโพลน จมูกคมเป็นสัน ริม ฝีปากบางราวกับมีดปิดสนิทแทบจะเป็นเส้น ถึงแม้จะไม่พูด สิ่งใด แต่กลับทำให้คนกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้

เป็นเขา…ได้ยังไง!

“ยังยืนบื้ออยู่ทำไม เลือดออกในกระเพาะของผู้ป่วย ต้อง

รีบเตรียมการรักษา” สิ้นเสียงของผู้อำนวยการโรงพยาบาล สติของฉู่ ลั่วหาน ดึงกลับมาในทันที สิ่งที่ทำให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลต้อง มารักษาด้วยตนเองไม่ได้เป็นเพราะอาการป่วยหนัก แค่ เพราะว่าผู้ป่วยตรงหน้านี้เป็นคนที่สำคัญมาก

เขา ….เป็นคนคู่ควรที่จะให้ผู้อำนวยการโรงพยาบาล

รักษาด้วยตนเอง

เขาคือใคร?

ประธานบริษัทหลงซื่อในเมืองหลวงเพียงแค่สะบัดเท้า เล็กน้อยก็สามารถทำให้หุ้นในตลาดเคลื่อนไหว–หลง เซียว

เพียงแค่สินทรัพย์ของบริษัทหลงซื่อก็สามารถทำให้ บริษัทหลงซื่อเป็นเศรษฐีได้แล้ว บริษัทในเครือไม่เพียงแต่ มีแค่สถานบันเทิง ยังมีอสังหา จิวเวอร์รี่ สื่อมวลชน เสื้อผ้า อิเล็กตรอนบริษัทสาขาต่างๆ เครื่องแต่งกายและบริษัท ไอทีเป็นต้น ตัวของเขามีราคาเท่าไหร่กัน? เดาว่าแม้แต่ตัว เขาเองก็ยังไม่รู้

สิ่งหนึ่งที่สำคัญไปกว่านี้ เขาคือคนที่ฉู่ลั่วหานแต่งงานมา ด้วยสามปีแต่คนนอกไม่รู้–สามี

ในความทรงจำนั้นหลงเซียวไม่เคยป่วยมาก่อนแต่เวลานี้ กลับเจ็บปวดทรมานจนเส้นเลือดตรงหน้าผากปูดบวมขึ้น มา ดวงตาที่ไม่อาจคาดเดาได้หันไปมอง วินาทีนั้น ดวงตา เหยี่ยวคมหันมามอง ฉู่ลั่วหาน ดวงตาที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจ ป่วยหนักขนาดนี้แล้ว ยังไม่ลืมที่จะใช้สายตาข่มขู่เธอ

อีก?

หีนึ้ เธอมีความสามารถมากจริงๆ

เลือดออกในกระเพาะไม่ได้หนักหนาถึงแก่ชีวิต ผู้อำนวย

การโรงพยาบาลยังเป็นผู้เชี่ยวชาญ ใช้เวลาเพียงไม่นาน หลงเซียวก็รอดพ้นอันตราย

ฉู่ลั่วหานเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยจิตใจไม่อยู่กับ เนื้อกับตัว นั่งพิงอยู่ตรงเก้าอี้ หัวใจเต้นแรงเป็นจังหวะ

เธอนึกว่า หัวใจของเธอจะสามารถนิ่งเหมือนสายน้ำ เธอนึกว่า เธอจะสามารถไม่สนใจแม้แต่น้อย เธอนึกว่า เธอไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาแล้ว

ใครจะไปรู้ เขาที่แค่ดื่มเหล้ามากจนทำให้เลือดออกใน กระเพาะ กลับทำให้เธอว้าวุ่นใจไปหมด ดวงตาเย็นชาคู่นั้น ยังคงทำให้เธอเจ็บปวด

ถอดถุงมือออก ฉู่ลั่วหานหยิบแหวนหมั้นออกมา เพชร แอฟริกาใต้ที่มีเพียงเม็ดเดียวในโลกถูกสั่งทำพิเศษ ตอน นั้นที่สวมแหวนมายังนิ้วนางของเธอช่างเป็นภาพที่งดงาม ชวนอิจฉา เพียงแต่คำพูดของชายหนุ่มที่โน้มตัวมาใกล้ รวมถึงงานแต่งงานสวยหรูอลังการบนชายหาด สุดท้าย ทั้งหมดเป็นเพียงการจัดฉากการแสดงก็เท่านั้น

อ้า–

ความเจ็บปวดในใจราวกับถูกมีดแทง แต่ความเจ็บปวดไหนก็ไม่สามารถเทียบกับเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน ดังนั้น ลั่วหานเก็บแหวนกลับเข้าไปสงบสติอารมณ์ที่ว้าวุ่น จับ หัวเข่าแล้วเหยียดตัวลุกขึ้น

กลับไปถึงห้องทำงาน ฉู่ลั่วหานหยิบตัวอย่างโรคต่างๆมา อ่าน ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ เสียงเคาะประตูดังขึ้น

คนที่มานั้น คือผู้อำนวยการโรงพยาบาล

เวลาที่ฉู่ลั่วหานงานยุ่งนั้น เธอที่ไม่ถนัดเยินยอเจ้านาย แต่กลับเคารพผู้อำนวยการโรงพยาบาลมาก ด้วยเหตุนี้เธอ จึงคลายยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติ “ผู้อำนวยการ ทำไมมา ด้วยตนเองละคะ?”

ผู้อำนวยการเป็นวัยกลางคน หน้าตาใจดี ดวงตาโคง ยิ้ม แล้วพูดขึ้นด้วยคิ้วที่เหี่ยวย่น “เสี่ยวฉู่อ้า เมื่อกี้ลำบากเธอ แล้ว”

ภายในใจตกใจขึ้นมา นี่ไม่ใช่หน้าที่ของแผนกผู้ป่วย หรอ?

ยังไม่ทันรอให้ฉู่ลั่วหานพูดอะไร ผู้อำนวยการก็พูด ต่อ:”หลังจากนี้ เกรงว่าต้องลำบากเธออีกหลายวัน”

ต้องลำบากอีกหลายวันที่ผู้อำนวยการพูดถึงนั้น ก็คือการ ให้เธอเป็นหมอประจำคนไข้หลงเซียว ต้องคอยให้ความ ร่วมมือทุกอย่าง ห้ามเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเด็ดขาด

ผู้อำนวยการที่ไม่รู้เรื่องอะไรรู้สึกแต่เพียงว่าฉู่ลั่วหา นทักษะการแพทย์ดี อีกทั้งยังสาวและสวย “ดูแล” จึงเหมาะ ที่จะดูแลบอสใหญ่ที่ไม่สามารถมีเรื่องด้วยได้ แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่เก่งกาจ

ในใจรู้สึกหนักอึ้ง

รองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนพื้น ฉ่ลั่วหานเอาแต่เม้มปาก

เข้าไปแล้วจะพูดอะไร?

แกล้งทำเป็นไม่รู้?

หรือเข้าไปในฐานะภรรยา?

ใครจะไปคิด ฉู่ลั่วหานที่พึ่งก้าวเท้าออกมาจากประตู ลิฟต์ แผ่นหลังดำๆตรงหน้าก็บดบังการมองเห็นของเธอ

ทางเดินของโรงพยาบาลเต็มไปด้วยไมค์และกล้องถ่าย รูปของนักข่าว!

“คุณโม่ ก่อนหน้านี้มีข่าวว่าคุณคือแฟนสาวของคุณชาย หลง ตอนนี้คุณมาดูแลคุณชายหลงด้วยตนเองแบบนี้ กำลังประกาศว่าคุณทั้งสองคนคบหากันอยู่ใช่ไหมคะ?”

“คุณโม่ คุณและคุณชายหลงเป็นคู่ที่สื่อบอกว่าเหมาะสม กัน เปิดเผยความสัมพันธ์ในตอนนี้เพราะคบหากันโดยมี การแต่งงานเป็นเป้าหมายใช่ไหมคะ?”

รบกวนถามหน่อยคะคุณโม่ ตอนนี้คุณคือดาราอันดับ หนึ่ง ยินยอมที่จะออกจากวงการบันเทิงเพื่อไปเป็นคุณผู้ หญิงของคุณชายหลงไหมคะ?”

ฉู่ลั่วหานราวกับขาหยั่งราก ยังไม่ทันได้เดินไป ร่างของ คนใส่เสื้อกาวน์ถูกกอดกระชับแน่น

“ถ้าหากวันข้างหน้าฉันกับพี่เซียวแต่งงานกัน แน่นอนว่าฉันจะยอมทิ้งงานทุกอย่างแล้วอยู่เคียงข้างเขา ดูแลเขา เป็นห่วงเขา เป็นแม่บ้านเต็มตัวค่ะ” เสียงของโม่หรูเฟยนั้นหวานราวกับลูกอม เลี่ยนจนเหม็น

เปรี้ยว

ผู้หญิงเซ็กซี่ ผมลอนสีน้ำตาลยาวสลวยถึงแผ่นหลัง เสื้อ คว้านโชว์แผ่นหลังขาวเนียน มือเรียวขาวดุจหิมะ ปากแดง ระเรื่อ รวมเป็นชื่อที่สุดแสนจะคุ้นเคย!

โม่หรูเฟย!

คุณหนูแห่งบริษัทโม่ซื่อกรุ๊ป ในเวลาเดียวกันนั้นก็เป็น ดาราอันดับหนึ่ง รูปของเธอถูกติดเต็มรถโดยสาร สาธารณะ หน้าจอบิลบอร์ด เป็นผู้หญิงในฝันของผู้ชายทั่ว ทั้งประเทศ

สู้ นะ “ว้าว!คุณโม่คุณเป็นแฟนสาวที่ดีจริงๆค่ะ เร็วๆนี้ทั้งสอง วางแผนการแต่งงานรึยังคะ?”

“คุณโม่งานเยอะมากแต่ก็ยอมดูแลท่านเซียว ซ่างน่า ประทับใจจริงๆค่ะ…”

อ้า

ถ้าไม่ได้เป็นเพราะเธอเคยรู้จักเธอมาก่อน คงต้องรู้สึกว่า ผู้หญิงตรงหน้างามทั้งกายงามทั้งใจ แต่ว่าตอนนี้ เธอพูด ได้เพียงคำเดียวว่า–ผู้หญิงตอแหลเจ้าเล่ห์ร้อยเล่ม

เกวียน! การตอบคำถามยังคงดำเนินต่อไป ไม่ผ่านการปรึกษา หารือ โม่หรูเฟยปรายตาเห็นคนใส่ชุดสีขาวที่ยืนอยู่ด้าน หลัง ริมฝีปากบางพูดขึ้นอย่างหยิงผยอง ยิ้มด้วยความอ่อน โยนแล้วพูดขึ้น:”เร็วๆนี้ยังไม่มีแพลนแต่งงานค่ะ ไว้รอพวก เราแต่งงานกัน จะบอกทุกคนแน่นอนค่ะ”

ฉลูรั่วหานจับโทรศัพท์ในกระเป๋า เอียงคอ “หน่วยรักษา ความปลอดภัยใช่ไหมคะ? มาที่ห้องผู้ป่วยVIPด่วนค่ะ มีคน กำลังเข้ามารบกวน”

วางโทรศัพท์ลง ฉู่ลั่วหานเลิกคิ้วเล็กน้อย โม่หรูเฟย ถึง แม้ว่าฉันจะแพ้ราบคาบเวลาอยู่ต่อหน้าหลงเซียว แต่ฉัน ไม่มีวันยอมให้แกเหยียบหน้าหรอก

ตอนที่ 2

สิว ก็กบุกมาถึงหน้าประตู

หน่วยรักษาความปลอดภัยเข้ามาเคลียร์พื้นที่ พาตัวนัก ข่าวออกไป “หมอฉู่ พวกผมสะเพร่าในหน้าที่ ทำให้คุณ ต้องเดือดร้อน”

ฉู่ลั่วหานคลายยิ้มเย็นชา “ฉันไม่เดือดร้อนค่ะ แต่ถ้าส่ง ผลรบกวนต่ออาการป่วยของคนไข้วีไอพี เกรงว่าจะไม่ ควร”

หน่วยรักษาความปลอดภัยรู้ว่าด้านในมีผู้ป่วยวีไอพีพัก อยู่ จึงเข้าใจ แล้วกล่าวขอบคุณ

ฝูงชนกระจายตัวกันออกไป เงียบเหมือนในตอนแรก โม่ หรูเฟยทำหน้าบึงราวกับคันธนู “ฉู่ ลั่วหาน แกนิมันไม่ ธรรมดาเลยจริงๆ เป็นเจ้าของโรงพยาบาลรีไง? ”

ฉู่ลั่วหานพ่นลมหายใจออกมา “นี่คือข้อแตกต่างระหว่าง หาเงินด้วยความสามารถกับหาเงินด้วยหน้าตา”

โม่หรูเฟยหยิ่งผยอง “อิจฉารีไง? ทำตัวน่าสงสารอีก? ไม่

ว่าจะเพราะอะไร ตอนนี้คนที่อยู่ข้างกายพี่เซียวคือฉัน คน

ที่คอยอยู่เคียงข้างเขาก็คือฉัน ดูแลเรื่องเสื้อผ้า อาหาร ที่ อยู่ การเดินทาง นอนหลับ.. ก็คือฉัน” คำว่า”นอนหลับ” เธอลากเสียงยาว พูดอย่างยั่วยวน

ไม่เชื่อหรอกว่าคนอย่างฉู่ลั่วหานจะไม่รู้สึกอะไร! ฉ่ลั่วหานหัวเราะในลำคอ “ดูแลได้ดีจริงๆนะคะ ถึงขั้น

ป่วยเลือดออกในกระเพาะได้ โม่หรูเฟย ทำงานได้ไม่เลวจริงๆ!

โม่หรูเฟยกัดฟันกรอด คิดไม่ถึงว่าจะเป็นการโยนก้อน หินลงเท้าตนเอง “ฉู่ลั่วหาน แกอย่ามาได้ใจต่อหน้าฉัน มัน ต้องมีสักวัน ฉันจะทำให้แกเสียใจ คุกเข่าอ้อนวอนฉัน!”

รองเท้าส้นสูงของโม่หรูเฟยจิกลงพื้น “ครึก!”

“ไว้รอให้ถึงวันนั้นค่อยว่ากันนะคะ คุณดาราใหญ่” พูด อย่างประชดประชัน หมดคำจะบรรยาย ฉู่ลั่วหานก้าวเท้าเดิน เปิดประตูห้อง

ท่าทีของเธอรวดเร็ว กระฉับกระเฉง ฉับไว

โม่หรูเฟยเม้มปากกัดฟันแน่น กำหมัด ฉู่ลั่วหาน ยัย

สารเลว!

รองเท้าส้นสูงปรี๊ดวิ่งเหยาะ พุ่งตัวไปที่เตียงก่อนฉู่ลั่วหาน โม่หรูเฟยพูดด้วยความเศร้าใจ “พี่เซียว พอฉันรับโทรศัพท์ ก็รีบออกมาจากกองถ่ายทันทีเลยค่ะ ฉันตกใจหมด พี่เป็น อะไรไปคะ? ทำไมเลือดถึงออกกระเพาะ? คราวหน้าอย่า ดื่มหนักเลยดีไหมคะ?”

เสียงอ่อนหวาน ออดอ้อน ยั่วยวนจนน่ารังเกียจ

สั้นๆว่า แสบแก้วหูมาก!

ชายที่นอนอยู่บนเตียงมองดูด้วยสายตาเย็นชาไร้ความ รู้สึก “ยุ่งขนาดนี้? กลับไปเถอะ”

ฉู่ลั่วหานกระตุกยิ้มมุมปาก ดูท่าแล้วคุณคนนี้ ก็คงไม่เป็น

ที่รักสักเท่าไหร่ แต่โม่หรูเฟยกับฉู่ลั่วหานไม่เหมือนกัน ต่อให้หัวชนฝาก็ ไม่มีวันหันหลังกลับ หากจะพูดให้เพราะก็คือมีความอดทน พูดให้น่าเกลียดก็คือ หน้าด้าน “อั้ยย๊า เมื่อกี้ฉันแค่พูดไปอย่างนั้นเองค่ะ งานจะสำคัญ

%3D

%3D

กว่าพี่ได้ยังไงคะ? ยังเจ็บกระเพาะอยู่ไหมคะ? ฉันจับ..”

พูดว่าจับ ก็จะลงมือจับในทันที

คิดว่าตัวเองเป็นตัวละครหรือไง!

เวลาที่เธอไม่เห็นนั้น พวกเขาทั้งสองอยากจะทำอะไรก็ ทำ แต่ตอนนี้ต่อหน้าเธอ จะทำแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ฉู่ลั่วหานไม่ลังเลอีกต่อไป เดินขึ้นหน้า ร่างขาวสว่างเดิน เข้ามา ใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ยิ้มเยาะสามส่วน โหด

ร้ายเจ็ดส่วน

“คุณโม่ เอามือออกไปค่ะ”

คำว่า “คุณโม่” เย็นชาจนไร้เยื่อใย

โม่หรูเฟยรู้สึกไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าทำอะไรต่อ ดึงมือ กลับแล้วหัวเราะในลำคอ “ฉันก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็คุณหมอฉู่ นี่เอง?”

ฉู่ลั่วหานปรายตามองดูโม่หรูเฟย “คงไม่ใช่แค่นี้มั้งคะ? คุณโม่ช่วยดูให้ชัดๆด้วยนะคะ ฉันยังเป็นภรรยาของเขา ด้วยค่ะ”

แสดงความเป็นเจ้าของออกไปตรงๆ ทำให้โม่หรูเฟยหน้า เขียวหน้าแดงไปหมด ถ้าอยู่ต่อหน้าหลงเซียวแค่คนเดียว เธอสามารถที่จะไม่ พูดออกมา

หลงเซียวขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่ได้ปฏิเสธ แต่ก็ไม่ได้ ยอมรับ

การไม่สนใจไยดีของเขาทำให้โม่หรูเฟยยิ่งได้ใจ เธอ ลากเสียงสูง “ภรรยางั้นหรอคะ? คุณหมอฉู่คะ ไม่ทราบว่ามี ภรรยาคนไหนที่แต่งงานแล้วแต่แยกกันอยู่กับสามีบ้างคะ? ขอถามหน่อยนะคะว่าจะมีภรรยาคนไหนแต่งงานมาสามปี แต่กลับไม่มีลูกแม้แต่คนเดียว?”

คำพูดที่ยิงรัวราวกับปืน การเหน็บแนมที่เย็นยะเยือก ล้วง ลึกไปถึงด้านใน

ฉู่ลั่วหานหันไปมองผู้ชายที่นอนอยู่บนเตียง แววตาคู่นั้น ยังคงเย็นใส ริมฝีปากปิดสนิท

ควรจะรู้ตั้งแต่แล้วว่ามันต้องเป็นแบบนี้ แต่เธอกลับยังโง่ คิดว่าเขาจะออกหน้าช่วยเธอ

สามปีแล้ว ยังไม่ชินอีกหรอ?

ใช่ เคยชินแล้ว และไม่ต้องการแล้ว

“อ้า คุณโม่รู้ทุกเรื่องของฉันดีราวกับคุณหมอประจำบ้าน เลยนะคะ แต่ฉันขอเตือนคุณโม่ด้วยความหวังดี ไม่ว่ายังไง ฉันก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเขา ส่วนคุณ เป็นแค่กิ๊กที่พยายามจะออกหน้าออกตาเท่านั้น”

ความอดทนต่ำจนระเบิดออกมา ความเกลียดชังที่โม่หรู เฟยมีต่อลั่วหานถูกแสดงออกมาจนหมด ไม่ว่าจะสามปีที่แล้วหรือว่าสามปีให้หลัง ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังคงไม่ส่งผลดี กับเธอแม้แต่น้อย

ครั้ง นี้ ฉู่ลั่วหานเพียงแค่หยอกเธอนิดหน่อยก็ถึงกับ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้

ที ไม่มีการพัฒนาเลยจริงๆ

โม่หรูเฟยหัวเราะในลำคอ “แล้วจะทำไม? คนที่พี่เซียวรัก ไม่ใช่แก อาศัยสิ่งที่ชื่อเสียงที่ไร้ประโยชน์! มาทำวางท่า อะไร! %3D

มือของฉู่ลั่วหานที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกำแน่น คำพูดเพียง คำเดียว ทำให้เธอเจ็บปวดไปจนถึงกระดูกยากที่จะ บรรยาย มือหนึ่งยื่นเข้าไปตรงบริเวณหน้าท้องของเธอ จากนั้นหยิกอย่างแรง!

สามปีที่ผ่านมา เธอและหลงเซียวเป็นเพียงสามีภรรยากัน ในนามเท่านั้น นอกจากคืนเข้าหอที่เขาดื่มหนักจนกระชาก เอาครั้งแรกของเธอไป สามปีที่ผ่านมานี้ น้อยวันที่พวกเขา ทั้งสองคนจะอยู่ห้องเดียวกัน ถึงแม้ว่าจะถูกบีบบังคับให้อยู่ ด้วยกัน ล้วนแต่จากกันไปไม่ดี

พูดตามตรงก็คือ เธอได้ชื่อว่าเป็นคุณผู้หญิงตระกูลหลง มานานสามปีถ้วนโดยใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว

ฉ่ลั่วหานไม่มีวันหลงกลเธอหรอก เปลี่ยนความคิด หัวเราะเยือกเย็นอย่างเหนือกว่า “ไม่ผิดค่ะ ก็เพราะชื่อเสียง ที่ไร้ประโยชน์นี้ คุณถึงทำได้เพียงมองฉันจากที่ไกลๆ เฝ้า

มองดูผู้ชายของฉัน ฐานะของฉัน ส่วนฉัน ตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังคงเป็นคุณผู้หญิงตระกูลหลง

คำอธิบายที่ไม่หนักไม่เบา แม้แต่การวางท่าเป็นเจ้าของ ยังขี้เกียจที่จะวางท่า แต่ครั้งนี้ โม่หรูเฟยแพ้ราบคาบ

โม่หรูเฟยใช้ไม้เด็ดของตนเอง เขย่าแขนของหลงเซียว จากนั้นร้องไห้เหมือนฝนตก “พี่เซียว พี่ฟังดูสิคะ ผู้หญิงคน นี้พูดจาไร้ยางอาย! ทั้งๆที่รู้ว่าพี่ไม่ชอบเธอแต่เธอกลับ หน้าด้านหน้าทนทำตัวเป็นเจ้าของพี่! ฮือๆ….” คู่ลั่วหานเลิกคิ้วขึ้น

ร้องไห้น้ำตา อาวุธที่แสนจะง่ายที่สุดของผู้หญิง แต่น่า เสียดาย เธอไม่เคยใช้มาก่อน และไม่เคยคิดที่จะใช้

ต่อให้เจ็บปวดจนหัวใจต้องตาย เจ็บปวดจนสิ้นหวัง เจ็บ ปวดจนเส้นเอ็นขาดวิ่น เธอก็ไม่มีวันร้องไห้ต่อหน้าหลง เซียวแม้แต่หยดเดียว

หลงเซียวมองดูโม่หรูเฟย ทันใดนั้นเอง แววตาราวกับมีด กวาดมาทางฉู่ ลั่วหาน “ออกไป”

สองคำ คล้ายกับมีดเล่มคม เมื่อกี้นี้เขาบอกให้เธอออก

ไป? !

ปกป้องผู้หญิงตอแหลถึงขนาดนี้ เขายังจำได้ไหมว่าใคร กันแน่ที่เป็นภรรยาของเขา!

ก็จริง เธอนับว่าเป็นภรรยาแบบไหน? เธอเป็นแค่ป้าย มงคลที่ติดเวลาตรุษจีน นำออกมาติดโชว์ในวันปีใหม่ หลัง จากหมดเทศกาลแล้วก็ถูกเก็บเอาไว้ในหีบห่อไม่แม้แต่จะ มองดู ฉู่ลั่วหานกระตุกมุมปากอย่างอารมณ์ดี ภายนอกหัวเราะ ภายในไม่หัวเราะแล้วพูดขึ้น: “ออกไป? คุณเป็นคนไข้ ของฉัน ฉันเป็นแพทย์ประจำตัวของคุณ ตอนนี้หมอกำลัง จะตรวจแผลให้คนไข้ ถ้าจะบอกให้ออกไป ก็ควรจะเป็น คนที่ไม่มีอะไรทำ”

คำว่าคนที่ไม่มีอะไรทำ เห็นได้ชัดว่ากำลังพูดถึงโม่หรู เฟย

สามปีก่อนสนิทกันเหมือนพี่น้อง เธอถึงขั้นที่แทบจะตาย เพราะเธอ แต่เธอกลับคิดหาวิธีขึ้นไปนอนบนเตียงผู้ชาย

ของเธอวางแผนทำให้เธอติดกับ

เธอสามารถแสร้งทำว่าไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาก่อน แต่เธอทำไม่ได้

โม่หรูเฟยร้องไห้หนักกว่าเดิม น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ไม่เสียแรงที่เป็นนักแสดง เล่นบทร้องไห้โดยไม่ต้องเตรียม ตัว แสดงละครเหมือนว่าตนเป็นผู้หญิงที่ถูกรังแก

ใครจะไปสน!

หลงเซียวออกคำสั่งอย่างเหลืออด “ออกไป อย่าให้ผม ต้องพูดเป็นครั้งที่สาม”

ฉูลั่วหานกอดกระดานรองสแตนเลสเอาไว้ในมือ คำพูดที่ หนักแน่นนั้น คำพูดของเขาคล้ายกับง้างมือขึ้นตบ ตรงหน้า ของเธอเสียงดัง”เพี้ยะ”ต่อหน้ากิ๊ก เวลานั้นรู้สึกแสบร้อนไป

หมด

ฉู่ลั่วหานยิ้มไม่ออกแล้ว เธอกำนิ้วมือทั้งสิบแน่น “ฉันเป็นแพทย์ประจำตัวของคุณ จำเป็นต้องตรวจร่างกายของคุณ ฉันเองก็ไม่อยากพูดเป็นรอบที่สาม”

หลังจากที่พูดจบไปไม่นานนั้น ฉู่ลั่วหานเดินสาวเท้าไป ตรงหน้าเตียง ใช้หัวไหล่ผลักโม่หรูเฟยไปด้านหลัง

โม่หรูเฟยอ้าปากงาบๆ คิดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่าฉู่ลั่วหานจะ ทำแบบนี้ !

หลงเซียวจ้องมองมาที่ฉู่ลั่วหาน ราวกับจะมองเธอจน

ทะลุ

ฉู่ลั่วหานรีบหยิบหูฟังแพทย์ขึ้นมาฟัง เลิกเสื้อของเขาขึ้น เครื่องมือที่เย็นเฉียบสัมผัสกับผิวหนังของเขา ผิวหนังของ ชายหนุ่มที่ถูกสัมผัสถึงกับแน่นตึง

หลังจากฟังเสียงหัวใจแล้วนั้น ฉู่ลั่วหานหยิบหูฟังแพทย์

มาข้องไว้ที่คอ แล้วหยิบไฟฉายเล็กๆออกมาจากกระเป๋า

“อ้าปาก”

หลงเซียว : ”

ฉู่ลั่วหานเริ่มรู้สึกเหลืออด “ฉันบอกว่า อ้าปาก”

โม่หรูเฟยที่อยู่ด้านหลังถึงกับตาค้าง

“ฉู่ ลั่วหาน แกพูดแบบนี้กับพี่เซียวได้ยังไง! ฉู่ลั่วหานไม่สนใจเธอแม้แต่น้อย ยังคงมองไปที่ปากของ หลงเซียว แสงสว่างของไฟฉายส่องไปยังริมฝีปากที่ สมบูรณ์แบบของเขา ฉู่ลั่วหานรู้สึกเพียงแน่นไปทั้งคอ ริม ฝีปากนี้ ที่เคยบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างบ้าคลั่ง พรมจูบไปยังไหปลาร้าของเธอ จุมพิตไปทั่วทั้งร่างกาย..

“ไม่หุบปาก ก็ออกไป ถ้าการวินิจฉัยผิดพลาด เธอ สามารถรับผิดชอบได้ไหม?”

โม่หรูเฟยอดกลั้นเอาไว้ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ หลงเซียวเลิกคิ้วขึ้น อ้าปาก

“แลบลิ้น”

หลงเซียว: ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะ”

ฉ่ลั่วหานปิดไฟฉาย แล้วเก็บใส่กระเป๋า จากนั้นเขียน ประวัติการรักษาและอาการต่างๆของคนไข้ลงไป เป็นตัว อักษรที่แพทย์ใช้กัน ตัวอักษรนั้นเขียนได้ไม่ต่างจาก สัญลักษณ์ของภูตผี

โม่หรูเฟยสงสัย ยื่นหน้ามามอง ฉู่ลั่วหานยื่นไปตรงหน้า เธออย่างใจกว้าง “อ่านออกไหม?”

น้ำเสียง เสียดสี

โม่หรูเฟยนิ่งค้างไปแล้ว

แววตาที่ไม่อาจคาดเดาได้ของหลงเซียวมองดูฉู่ลั่วหานอ ย่างพิจารณา ก้นบึ้งของหัวใจคล้ายว่าถูกของบางอย่าง สะกิดโดนจุดเปิดปิด มีความรู้สึกแปลกๆ

ท่าทีของฉู่ลั่วหานเมื่อกี้ กระตุกหนวดเสือของหลงเซียว ความโมโหและรำคาญพุ่งขึ้นหัว ถูกผู้หญิงตะคอกใส่แบบนี้ ในใจของคุณชายหลงหงุดหงิดเป็นอย่างมาก “ตอนนี้ ไสหัวออกไป”

ฉู่ลั่วหาน”ปิ้ง”ปิดสมุด ในใจเจ็บจนจุก สีหน้ากลับนิ่งเฉย “เสร็จงานฉันแล้ว คุณไม่ต้องเชิญฉันออกไปหรอกค่ะ ฉัน ออกไปเองได้”

พูดจบ ฉู่ลั่วหานก็เดินออกไปจากห้องผู้ป่วย

เพลง!

พึ่งหมุนตัวเดินออกไป เสียงแก้วแตกจนแสบแก้วหู เธอ ไม่ได้หยุดเธอ ทว่าสีหน้ากลับดูน่าสงสาร แก้วใบนี้ เขาคิดที่จะโยนใส่เธองั้นหรอ?

รังเกียจ ถึงขั้นนี้แล้วหรอ

“พี่เซียวพี่ไม่ต้องโมโหสิคะ ไม่คู่ควรที่จะโมโหเพราะผู้ หญิงคนนี้ พี่เซียวใจเย็นๆก่อนนะคะ ฉู่ลั่วหานมันเป็นผู้หญิง สารเลว.”

หลังจากนั้นคืออะไร ไม่อยากฟังต่อ

ตรงทางเดินมีลมพัดผ่าน ความเหน็บหนาวพัดผ่านเข้ามา สีหน้านิ่งเฉยของฉู่ลั่วหานซ่อนไปด้วยความว้าวุ่นในใจ

ชนะโม่หรูเฟยได้แล้วจะเป็นยังไง?

สำหรับเขา เธอเป็นได้แค่คนที่แพ้ทุกครั้ง ไม่เคยที่จะอยู่ เหนือกว่า

หลังจากที่เยาะเย้ยตนเองแล้วนั้น ฉู่ลั่วหานก็รู้สึก สบายใจ หมุนตัวเดินกลับไปที่ห้องทำงาน ตอนเย็นมีเคสฉุกเฉินหลายเคส กว่าจะทำงานเสร็จก็ห้า โมงกว่าแล้ว

คืนนี้ลั่วหานไม่ต้องเข้าเวรตอนกลางคืน แต่ผู้อำนวย การต้องการให้เธอดูแลหลงเซียว “ยี่สิบสี่ชั่วโมง” เธอทำได้ แค่ทำโอทีกะทันหัน กินข้าวที่โรงพยาบาลในตอนกลางคืน ด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กลับไปถึงวอร์ด พยาบาล หลายคนจับกลุ่มคุยกัน

“วันนี้โม่หรูเฟยมาที่โรงพยาบาลของเราดูแลคุณหลง เซียวที่เป็นผู้ป่วยVIP นักข่าวอ้อมล้อมเป็นถนนเลยแห นะ! ดูสนั่นหวั่นไหวไปหมด!

“พูดแบบนี้แสดงว่าโม่หรูเฟยกับคุณหลงเซียวเป็นแฟน กันแล้วหรอ? เป็นจริงตามนั้น ผู้ชายที่รวยๆล้วนชอบดารา เซ็กซี่ เผ็ดร้อนถึงใจ”

“คุณหลงเซียวหน้าตาดีขนาดนั้น! เขาอยากจะได้ผู้ หญิงแบบไหนก็ได้! ผู้หญิงนับพันนับหมื่นคนรอให้เขามา พลิกไพ่! ถ้าได้นอนกับคุณหลงเซียวสักคืน ต่อให้ตายก็ %3D ยอม”

“ดูเธอพูดเขา ทำอย่างกับไม่เคยเห็นโลกมาก่อน!

“ฉันเคยเห็นโลกมาก่อน แต่ไม่โลกที่กว้างแบบนี้ ฉันไม่ เคยเห็นมาก่อน”

เสียงฝีเท้าของฉู่ลั่วหานดังขึ้น พวกพยาบาลจึงเงียบ

เสียงลง

“คุณหมอฉู..คุณหมอก็เข้าเวรด้วยหรอคะ?” พยาบาลคนหนึ่งถามขึ้นอย่างระมัดระวัง

ฉู่ลั่วหานเปิดพลิกเปิดหนังสือแพทย์ อ่าน แล้วตอบกลับ สันๆ “อิ้ม”

พยาบาลพวกนั้นมองสบตากัน จากนั้นก็ถามด้วยความใจ กล้า “คุณหมอฉู่คะ ได้ยินว่าผู้อำนวยการโรงพยาบาลสั่ง ให้คุณหมอดูแลคุณหลงเชียว….อย่างนั้น ตอนกลางคืน เวลาที่คุณหมอไปตรวจรักษา คุณหมอจะพาใครไปด้วย หรอคะ?”

โดยทั่วไปแล้ว เวลาที่หมอไปตรวจคนไข้ที่ห้องจะพา พยาบาลไปคนถึงสองคน ฉู่ลั่วหานเป็นหมออายุรแพทย์ที่ ถูกส่งตัวมาที่ห้องผู้ป่วยVIP พยาบาลที่นี่สามารถให้ความ ร่วมมือได้ทุกคน ฉู่ลั่วหานพลิกเปิดหนังสือ จากนั้นกวาดตา มองตัวอักษรสีดำเหล่านั้น “หืม?”

แววตาของพยาบาลเป็นประกาย พูดด้วยความขยัน “คุณหมอฉู่ พาฉันไปได้ไหมคะ?”

“ฉันด้วยค่ะ….”

“ฉันด้วยค่ะ…”

ฉู่ลั่วหานกวาดตามองดูพยาบาลที่เข้าเวรเหล่านั้น ดึกดื่น ค่ำคืนอยู่เวรแบบนี้มันน่าเบื่อจริงๆ ควรจะหาอะไรสนุกๆมา ทำให้กระปรี้กระเปร่า หลงเซียวใช่คนที่ใครอยากเห็นก็จะ ได้เห็นงั้นหรอ?

ตลกแล้ว

ไม่ว่าจะพูดยังไง นั่นก็เป็นผู้ชายของเธอ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่สามารถครอบครองเขาเพียงคนเดียว แต่ก็ไม่ได้ใจกว้าง แบ่งให้คนอื่นได้

“ฉันไปเองค่ะ”

พยาบาลทั้งหลาย %3D

“ตั้ง ลิ้ง ลิ้ง….” %3D

เสียงโทรศัพท์ฉุกเฉินดังขึ้นในห้องเฝ้าเวร

“เสี่ยง เกิดอะไรขึ้นกับคุณ? ผมเห็นว่าคุณเป็นคนจริง จังทำงานได้ดีจึงให้คุณเป็นแพทย์ประจำตัวของคุณหลง เซียว แต่คนไข้ตัวร้อนคุณกลับไม่รู้? คุณเป็นแพทย์ การที่ เลือดออกในกระเพาะนั้นอันตรายแค่ไหนต้องให้ผมสอน อีกหรอ?!

นี่ลั่วหานที่ถูกต่อว่าถึงกับนิ่งค้าง หลงเซียวไข้ขึ้น?”

ตอนที่ 3

ท่านเซียวเสียการควบคุม ครอบครองด้วย ความโหดร้าย

ตอนที่ทะเลาะกันก็ยังสบายดีอยู่ไม่ใช่หรอ?

เอ่อ เดี๋ยวก่อน ผ่านช่วงเวลาที่ทะเลาะกันไปหลายชั่วโมง

แล้ว

“ฉัน…

“ไม่ต้องฉันอะไรแล้ว ตอนนี้รีบไปที่ห้องของคุณหลง เซียวเดี๋ยวนี้ รีบไปขอโทษเขา ขึ้นเขาโมโหขึ้นมาแล้วไล่ คุณออก อย่าหาว่าผมไม่ปกป้องคุณ”

ขอ..โทษ?!

“ผู้อำนวยการโรงพยาบาลคะ…”

“ขอโทษหรือเก็บข้าวของออกไป คุณเลือกเอาเอง! ”

ปั้ง!

โทรศัพท์วางไปแล้ว

ฉ่ลั่วหานเม้มปากกัดฟันแน่น เรื่องหนึ่งยังไม่จบอีกเรื่อง หนึ่งก็เกิดขึ้นมาอีก ที่ที่มีหลงเซียวอยู่ที่นั่นไม่เคยมีความ

สงบ

พวกพยาบาลยืนแหวกเป็นสองทางเพื่อหลีกให้ฉู่ลั่วหาน

เดิน

คำพูดสุดท้ายของผู้อำนวยการโรงพยาบาลทุกคนใน ห้องเฝ้าเวรล้วนได้ยิน แน่นอนว่าเวลานี้พวกพยาบาลไม่มีใครกล้ารบกวนหมอฉู่อีก ทุกคนรีบเงียบเสียงและแยกย้าย กันออกไป

“คุณหมอฉู่คะ เดี๋ยวคุณเข้าไปคนเดียว ต้องระวังตัวให้ มากนะคะ..”

“คุณหมอฉู่คะ ทางนี้มีพวกเราอยู่นะคะ คุณวางใจได้….”

เดินไปตามทางเดินด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง สีหน้าของฉู่ลั่วหา นเหมือนต้องไปเผชิญกับความตาย ให้เธอขอโทษ สั่งให้ เธอพูดคำว่าขอโทษ ไล่เธอออกไปเสียยังดีกว่า

แต่เมื่อเปลี่ยนความคิด–

การแต่งงานของเธอและหลงเซียวเหมือนเรือที่พังเสีย สามารถจมได้ตลอดเวลา ถ้าต้องตกงานจริงๆ เธอก็เสียทั้ง ชีวิตการแต่งงานและหน้าที่การงานในเวลาเดียวกัน

อีกทั้ง น่าขายหน้าชะมัด!

ครุ่นคิดไปมา ไปไม่ได้

ฉู่ลั่วหานตัดสินใจ ผลักประตูเปิดออก–

หลงเซียวนั่งพิงอยู่บนเตียง ในมือถือเอกสารที่เลขาส่งมา ให้ พลิกเปิดอ่าน คิ้วคมเข้มเลิกขึ้น สีหน้าดีขึ้นกว่าครึ่งแล้ว

II

เหมือนคนเป็นไข้ตรงไหน?

หลังจากที่ฉู่ลั่วหานเดินเข้าไปแล้วนั้น หลงเซียวทำ เหมือนมองไม่เห็นเธอ ความรู้สึกมีตัวตน ยังต้องหาเอง จึงพูดขึ้น “ได้ยินว่า คุณ

ไข้ขึ้น”

ถึงแม้ว่าจะเป็นความผิดของตน เธอยังคงสามารถไม่หือ ไม่อือ พูดแบบต้องทำตามหน้าที่ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่ ไหวติงแม้แต่น้อย

เมื่อก่อนเธอมักจะพูดอย่างระมัดระวัง แต่เขากลับพูดจา เยาะเย้ยเสียดสี ตอนนี้หมดคำจะพูดแล้ว ความคิดก็ใช้ไป หมดแล้ว ขี้เกียจแล้ว

หลงเซียวไม่ได้เงยหน้า มือเรียวยาวสะอาดสะอ้านจับ กระดาษที่ถูกปริ้นออกมา ดวงตาคู่นั้นมองไปที่สัญญา พูด ขึ้นอย่างไม่รีบร้อน : “คนไข้ไข้ขึ้นหรือไม่นั้น คุณหมอ ประจำตัวไม่รู้เลยหรือไง?”

คำพูดเน้นคำว่า “คุณหมอประจำตัว” ด้วยความประชด ประชัน

เธอชินกับความแปลกของเขาจนชินเลยเห็นว่าไม่ ประหลาด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ผิดไปหมด เรื่องเดียวก็ผิด สิบเรื่องก็ผิด ผิดไปหมดทุกเรื่อง

ฉู่ลั่วหานยังคงไม่วางใจ สายตาของเธอจับจ้องไปยัง ใบหน้าที่ปล้นเอาจิตวิญญาณของคนไป ดวงตาของเขา จมูกของเขา ริมฝีปากของเขา ทั้งหมดล้วนคือคำสาป ที่ ทำให้เธอหวนคิดทุกคืนวัน ทำให้เธอผ่านมานานขนาดนี้แต่ กลับยังไม่ลืม

“ดูท่าแล้ว คุณดีขึ้นไม่น้อย ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่อยู่ต่อขวางหูขวางตาคุณแล้วค่ะ”

ฉ่ลั่วหานพูดขึ้นอย่างใจกล้า ต่อให้ต้องออกไป เธอก็ต้อง ออกไปอย่างสวยงาม จะเหมือนสุนัขไร้บ้านไม่ได้

ผู้ชายที่อยู่บนเตียงเปิดฝาปากกาออก มือหนึ่งจับ

เอกสารเอาไว้ อีกมือหนึ่งจับปากกาเอาไว้ แล้วเซ็นชื่อลงไป

ราวกับมังกรบินร่ายรำ

ได้ยินคำว่า “ไม่ขวางหูขวางตาแล้ว” คิ้วของหลงเซียว ขมวดเป็นปม ปิดเอกสาร แล้วหยิบอีกเล่มหนึ่งขึ้นมา ยื่นมือ ไปบนโต๊ะ หยิบแก้วชาขึ้นมา ดื่มหนึ่งอึก จากนั้นนอนพิง อย่างเกียจคร้าน ค่อยๆชิมรสชาติ

ท่าทางไม่รีบร้อนของเขาแบบนี้ ทำให้ในใจของฉู่ลั่วหา นบีบแน่น หลงเซี่ยวหมายความว่าอะไร?

ก่อนที่ขาทั้งสองข้างจะยืนจนเหน็บชา ในที่สุดหลงเชียว “ดื่มชาจนหมด”แล้ว เสียงที่นิ่งราวกับน้ำเย็นราวกับเกล็ดน้ำ แข็งดังสะท้อนเข้าไปในหู “ไม่ทำงานกิจจัตรประจำวันหรือ ครับ? คุณหมอฉ่”

สติกลับมา ตัวที่ผอมบางของฉู่ลั่วหานยืนอยู่บนหัวเตียง หยิบประวัติการรักษาขึ้นมา ได้งั้นก็จะทำงานกิจจัตร ประจำวัน

“ไข้ลดแล้ว อุณหภูมิในตอนนี้คือสามสิบหกจุดห้าองศา คืนนี้ฉันจะคอยตรวจดูอาการต่อไปนะคะ”

ท่านเซียว ไม่พูดคำใดๆ

“มีเลือดไหลออกมาอีกไหมคะ?” “ยังเจ็บกระเพาะอยู่ไหมคะ?”

“รู้สึกแสบร้อนไหมคะ?”

หลงเซียวที่กำลังอ่านเอกสารของเขาอยู่นั้นไม่พูดไม่จา แม้แต่คำเพียง ไม่ชายตามองเธอเลยแม้แต่นิด ตัวของเขา เปล่งออร่าเย็นชาออกมา พ่นความเย็นออกมา

เขาไม่พูด เธอเองก็ไม่สามารถเช็คถูกไปมั่วได้ หลังจาก ที่ถามทุกอย่างแล้วนั้น ฉู่ลั่วหานรู้สึกว่าหลงเซียวอาการดี ขึ้นไม่น้อย จึงพูดกำชับเขาในฐานะเพื่อน

“ที่เลือดคุณออกในกระเพาะเป็นเพราะว่าคุณดื่มเหล้า มากเกินไป ดังนั้นภายในหนึ่งเดือนนี้ห้ามดื่มเหล้าโดยเด็ด ขาด” “อาหารการกินเน้นรสจืดเป็นหลัก ทางที่ดีที่สุดคือกิน

ข้าวต้มเป็นอาหารเสริม ทางที่ดีที่สุดก่อนที่จะหายดีนั้นไม่

ควรดื่มชารสเข้ม”

“อย่าดื่มนมเวลาท้องว่าง จะทำให้เกิดกรดไหลย้อน ได้….”

เธอยังพูดไม่จบ ดวงตาเหยี่ยวของหลงเซียวมองมา เขา จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชา ทำโทษเธอโดยการแทงที ละแผลๆ คล้ายว่าเวลาจะหยุดเดิน อากาศลดต่ำลงมา

“ยังมีคำพูดไร้สาระอะไรอีกไหม?”

คำพูดไม่กี่คำของเขาพูดขึ้น เธอถึงกับนิ่งค้าง ไร้สาระ? สิ่งที่เธอพูดตั้งมากมายสำหรับเขาถือเป็นคำพูดไร้สาระ?

หลงเซียว สมแล้วที่คุณคือหลงเซียว

ฉู่ลั่วหานเช็คถูกหลายช่องอย่างรวดเร็ว ดูท่าแล้วเขาคง ไม่เป็นอะไรจริงๆ!

“ไม่มีแล้วค่ะ พูดจบแล้ว”

เป็นจริงตามนั้น! เธอไม่ควรที่จะหาเรื่องใส่ตัว!

คิ้วของชายหนุ่มขมวดเป็นปมเล็กน้อย สำหรับผู้หญิงคน นี้ กับสามีของตนแล้วนั้นพูดเป็นแค่ภาษาทางการแพทย์?

ที–

“ดีมาก” 11

คำพูดเย็นชาสองพยางค์ ท่าทีของเขาทำราวกับเป็นเรื่อง ไม่จำเป็น

หลงเซียวเอื้อมมือไปหยิบแก้วชา แต่กลับพบว่าแก้วชา ว่างเปล่า ใบหน้าเหล่าพูดขึ้น เติมน้ำ”

ฉ่ลั่วหานหรี่ตาลง เติมน้ำ? เธอเป็นหมอ ไม่ได้เป็น

พยาบาล เรื่องเติมน้ำพวกนี้

คิดแบบนั้น แต่การกระทำของฉู่ลั่วหานกลับเป็นอีกทาง หนึ่ง เห็นแก่ว่าเขาป่วย เธอจึงตัดสินใจให้ความร่วมมือ

เติมน้ำร้อนแก้วหนึ่ง วางไว้บนชั้น พูดขึ้นด้วยความหวังดี

“ร้อนหน่อยนะคะ”

แต่ว่า หลงเซียวกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ ปรายตามองเสือขาว แล้วมองมาที่แก้วเซรามิคขาว นิ้วชี้จับที่ แก้ว วางไว้ข้างปากแล้วเป่าลมเบาๆ

ท่าทีเป็นธรรมชาติของเขา ท่าให้หัวใจที่ไม่รักดีของฉู่ลั่ วหานพองโตขึ้นมา ดวงตากับใจเชื่อมต่อกัน มองดูอย่าง เหม่อลอย

ว่ากันว่าหลงเซียวเอาชนะใจผู้หญิง คือศัตรูของผู้ชาย คืออัจฉริยะในด้านการค้า คือตำนานในการดำเนินกิจการ ฉ่ลั่วหานเองก็ไม่อาจเลี่ยงได้ เธอต้องยอมรับ ผู้ชายตรง หน้ามีเสน่ห์ที่สุดแสนจะพิเศษ เป็นความสูงส่งที่ไม่สามารถ เลียนแบบกันได้

หลงเซียวเป็นคนบ้างาน เวลานั้น เธอเป็นห่วงเขามาก จริงๆ มักจะช่วยเขายกน้ำยกชา คอยเตรียมอาหารมื้อดึก ให้ คอยปรนนิบัติอย่างระมัดระวัง

มองดูเขา จ้องดูเขา ก็เป็นความสุขของเธอ

หลังจากนั้น เธอเห็นโม่หรูเฟยกับเขาอยู่ด้วยกัน ความลุ่ม หลงนั้นทำให้เธอปวดใจมากจริงๆ

เธอวาดฝันที่จะมีลูกและอยู่ด้วยกันจนแก่เฒ่า แต่เขา กลับมีหญิงงามอยู่ในอ้อมกอด

หิ! อายุน้อยไร้ความรู้ ใครบอกว่าไม่ถูก

ดื่มชาแล้ว เห็นว่าเธอยังอยู่ในห้อง ริมฝีแสยะยิ้ม “มองจน

ติดใจ?”

ลั่วหาน “อยากจะอยู่เฝ้าทั้งคืนหรอ?”

….ขอโทษด้วยนะคะ หมอไม่มีบริการด้านนี้” ฉู่ลั่วหาน ถูกคำพูดที่เกินไปของเขาพูดจนทำตัวไม่ถูก หลงเซียวป่วย ที่กระเพาะ หรือว่าสมอง?

หรือว่า เวลาที่หลงเซียวป่วยในใจของเขาก็จะเกิดอาการ ต้องการคนอยู่ด้วย?

หรือว่า กำลังส่งสัญญาณที่ดีเพื่อบอกกับเธอ?

คู่ลั่วหานสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เตรียมที่จะพูด ถ้าคุณ ต้องการให้ฉันอยู่ต่อ ฉันก็จะอยู่ที่นี่กับคุณ

หลงเซียวชี้ไปที่ประตู “ในเมื่อไม่ใช่ งั้นก็รีบไสหัวออกไป” ฉู่ลั่วหานโมโห เธอไม่ควรที่จะคิดเพ้อฝันจริงๆ!

คำพูดที่เตรียมเอาไว้นั้นไม่ได้พูดสักคำ ฉู่ลั่วหานถูกพูด โจมตีจนไม่เหลือซาก

ค่ะ ฉันจะไสหัวออกไปตอนนี้เลย!

พูดจบฉู่ลั่วหานก็จะหมุนตัวเดินออกไป อดกลั้นให้น้ำตา ไหลคืนกลับไป ที่จริงแล้วหัวใจของเธอยังไม่ตาย ยังคง เจ็บปวด

หลงเซียวทิ้งเอกสารลงด้วยความโมโห ภาพในหัวหวน นึกถึงเรื่องเมื่อสามปีก่อน

กลางดึกคืนนั้น โม่หรูเฟยโทรศัพท์หาเขา บอกว่าภรรยา ที่พึ่งแต่งงานด้วยกันของเขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้ชายคน อื่น หลงเซียวกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่อ แต่ก็ไปแล้ว ห้องสูทของโรงแรมชั้นบนสุด บนเตียง KINGSIZE ขนาด ใหญ่ ใบหน้ายั่วยวนของฉู่ลั่วหานและเสื้อผ้าที่ไม่เรียบร้อย นั้น ผู้ชายร่างเปลือยคลานลงมาจากบนตัวของเธอ แล้วรีบ วิ่งหนีไป

เขานึกว่า เธอแค่เย็นชากับเขา แค่ยังไม่รักเขา แต่กลับ คิดไม่ถึงว่า พึ่งแต่งงานกันได้แค่สองวันเธอจะสวมเขาให้ กับเขา

เรื่องนี้เขาไม่เคยพูดถึงมาก่อน แต่ก็ไม่เคยที่จะแตะต้อง ตัวเธออีก

สามปีแล้ว เธอยังคงทำหน้าตายกับเขามาโดยตลอด นิ่ง เฉย ไม่สนใจ ใช้หลักเหตุผล ตามใจตนเองไม่เหมือนผู้

หญิง!

สมควรตาย! ตอนนั้นเขาหลงชอบผู้หญิงแบบนี้ได้ยัง

ไง!

สามปีที่ผ่านมา ขอเพียงแค่หลับตาเขาก็จะนึกถึงรอยยิ้ม ของผู้หญิงคนนี้ มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย!

ดังนั้น เขาจึงเปิดใจรับเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอโม่หรูเฟย เพื่อกระตุ้น หวังที่จะประชดประชันเธอ ทำให้เธอเข้าใจว่า คำว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง

แต่ว่าเธอละ?

ยังคงหยิ่งพยอง ไม่รู้สึกแม้แต่น้อย!

หยุด! ” ลั่วหานยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไป เสียงของหลงเซี่ยว ก็ดังขึ้น

“คุณไล่ให้ฉันออกไป ฉันก็ออกไป คุณสั่งให้ฉันหยุด ทำไมฉันต้อง….ว้าย! ”

คำพูดที่ยังพูดไม่ทันจบนั้น มือขวาของฉู่ลั่วหานถูกหลง เซียวคว้าเอาไว้อย่างแรง!

การกระชากอย่างแรงนั้น ทำให้ฉู่ลั่วหานโน้มตัวลงไปทับ บนตัวของเขา!

ไม่สนใจความเจ็บบนร่างกาย หลงเซี่ยวคว้าจับมือทั้ง สองข้างของเธอเอาไว้แล้วพลิกตัว ทำให้ฉู่ลั่วหานต้องอยู่ ะ ใต้พันธการของตนเอง ฉู่ลั่วหานมองดูดวงตาคู่นั้นของเขา เธอพยายามที่จะควบคุมตนเองเอาไว้ ไม่ให้ตนแสดง

อารมณ์ออกมา

หน้าไม่แดง หัวใจไม่เต้น

หลงเซียวมองไปยังผู้หญิง แววตาคู่นั้นมองทะลุไปยัง นัยน์ตาของเธอ “ฉู่ ลั่วหาน คุณต้องการจะทำอะไรกัน

แน่?! ”

ครั้งแล้วครั้งเล่า ปั่นหัวเขาจนหัวหมุน!

ทำไมเขาต้องดื่มเหล้าจนป่วย? ทำไมเขาต้องทำงานไม่ ยอมนอน? ทำไมมีเรือนหอแต่เขากลับย้ายไปนอนที่คอน โด? ทำไมเขาต้องเปลี่ยนผู้หญิงเหมือนเปลี่ยนเสื้อแต่กลับ ไม่เคยบอกว่าตนเองยังไม่ได้แต่งงาน?

หรือว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่มีสมองแม้แต่น้อย? ไม่รู้จักคิดไม่รู้จักดู! ตาบอดหรือไง? โง่หรือไง?

ฉลูรั่วหานรับรู้ได้ถึงความเย็นยะเยือกของเขา คลายยิ้ม เล็กน้อย “คุณถามฉัน? ฉันต่างหากที่อยากจะถามท่าน เซียว คุณคิดจะทำอะไร?”

ดารานางแบบที่มีชื่อเสียงล้วนเคยไปนอนเตียงเดียวกับ เขา เขาที่มีเงินมากมายซื้อรถหรูให้กับโม่หรูเฟย เคยคิด ไหมว่าเธอจะเป็นยังไง? ท่านเซียว? วันนี้เธอถึงขั้นเรียนรู้ที่จะเรียกเขาว่าท่าน

เซียวเหมือนพวกคนที่ประจบเขาแล้ว!

ท่าที่เย็นชาของฉู่ลั่วหานทำให้หลงเซียวโมโหแล้วจริงๆ เขาอยากจะคว้านหัวใจของเธอออกมาดูจริงๆ ว่าสรุปแล้ว เป็นสีแดงรึเปล่า!

“ผมอยากจะทำอะไรงั้นหรอ? ผมจะให้คุณเห็นชัดๆ !

ร่างโตของหลงเซียวกดทับลงไป เขาบดขยี้กัดริมฝีปาก ของฉู่ลั่วหาน

“โอ๊ย–”

ริมฝีปากของฉู่ลั่วหานเจ็บปวด ร้องครางออกมา ความ เป็นชายเหยียดกรายขึ้น ขาทั้งสองข้างของหลงเซียวกัด ทับขาเรียวยาวที่ไม่ยอมอยู่นิ่งเฉยของเธอ ใช้มือข้างเดียว รวบมือเธอเอาไว้แล้วตรึงขึ้นด้านบน มืออีกข้าง “ฉีก” เสื้อ กาวน์สีขาวของเธอออกไปสองส่วน..

ฉ่ลั่วหานขัดขืนด้วยแรงที่มี ปากไม่สามารถพูดได้ มือไม่ สามารถขยับได้ เท้าไม่สามารถเตะได้ ถูกพันธการเอาไว้เรากับเป็นบะจ๊าง ใช้เวลาเพียงไม่นาน เสื้อตัวใหญ่ของฉู่ลั่ วหานก็ลอยปลิวออกไป เหลือเพียงเสื้อที่แนบชิดกาย โชว์ ให้เห็นถึงเนินอก..

แววตาของหลงเซี่ยวนิ่งค้างไป สามปีแล้ว คิดไม่ถึงจริงๆ

ว่าหุ่นของผู้หญิงคนนี้ยังคงสมบูรณ์แบบ ไหปลาร้าเส้นบาง

ผิวที่เนียน ขาวราวกับเซรามิก มองต่ำลงไป ยอดประทุม

เต่งตึงชูชันขึ้นมาทำให้เลือดของเขาสูบฉีด

เขาละริมฝีปากของเธอ จากนั้นไปครอบครองยันยอด ประทุมทั้งสองที่ตั้งโด่ง !

“อ้าว…..หลงเซียว! ! ความเจ็บปวด ทำให้ฉู่ลั่วหานร้อง ขึ้น ที่นี่คือโรงพยาบาล เป็นห้องของผู้ป่วย คุณมาสารเลว คุณหลงเซียว!

คำว่าหลงเซียวสองพยางค์นี้ ราวกับฟ้าผ่าลงมาในใจของ ท่านเซียว ผ่านไปแล้วสามปี ในที่สุดเขาก็ได้ยินเธอเรียก ชื่อของตน

ในเมื่อวิธีนี้ได้ผลขนาดนี้ ถ้าอย่างนั้น เขายังจะคิดอะไร

อีก?

หลงเซียวใช้มือข้างเดียวเลิกเสื้อของเธอขึ้น แนบกายชิด ลงไปบนเรือนร่างของเธอ มองดูแววตาที่โมโหของเธอ “ร้อง! ร้องเสียงดังๆ!

คนบ้า!

เธอร้องได้หรอ? ด้านนอกมีพยาบาลเดินไปมาตลอด เวลา ถึงแม้ว่านี่จะเป็นห้องผู้ป่วยVIP แต่การเก็บเสียงของโรงพยาบาลเป็นยังไงนั้นเธอรู้ดีกว่าใคร

ยิ่งเธอร้องเสียงดัง ชื่อเสียงก็ยิ่งป่นปี้

ฉู่ลั่วหานที่รู้ตัว จึงปิดปากเงียบ

“ทำไมไม่ร้องต่อล้ะ? ร้องต่อสิ ด่าต่อสิ ไม่อยากให้พวก เขารู้หรอว่าคุณเป็นใคร? คุณนายหลง!

คุณนายหลงบ้านน้องคุณสิ!

ฉ่ลั่วหานกัดฟันกรอด “หลงเซียว ทำอะไรของคุณ?!

นิ้วชี้ของหลงเซียวจับคางเธอเอาไว้แน่น เปลื้องผมของ เธอออก ผมยาวสลวยอยู่บนหมอน ใบหน้าขาวดุจน้ำนมใน ยามค่ำคืนช่างยั่วยวน

“ทำอะไร? คุณยังไม่เข้าใจอีกหรอ?”

หลงเซียวจับแผ่นหลังของเธอเอาไว้ ถอดกางเกงในชุด คนไข้โน้มตัวลงไป….